Coa cola da raposa

O día da Constitución o mestre Ian publicou un texto lucidísimo. Recoméndoo vivamente.

Sucesión resolta

Reitereino semanas atrás nas tertulias da Radio Galega: a sucesión estaba cociñada e resolta. Touriño e Quintana deben espabilar, o período de graza está a piques de rematar para eles.

Manifesto de apoio a Rafael Ojea

Por correo electrónico informanme que onte se remitiu o Manifesto de apoio a Rafael Ojea e Listado de Asinantes á alcaldesa de Vigo (a través do rexistro xeral do Concello) e á prensa. En total somos 100 asinantes do manifesto que está colgado neste blog, no que nos vindeiros días se irán publicando as noticias de prensa e outras informacións de interese sobre a cuestión.

Produtores de odio

Avenida Castellana, 31 de outubro de 2005
Os produtores de odio traballan a eito nalgunhas zonas céntricas de Madrid. Afortunadamente estes carteis insidiosos son combatidos por outros madrileños demócratas e solidarios. Cara ónde quere levarnos esta dereita española irresponsable e mentirosa?
Fronte estes produtores de odio ofrezo os versos de Manuel Rivas:
Madrid de outono, / capital mesterosa dun imperio / de colleiteiros de follaxe.

Efecto Leonor

Sobre a noticia destes días o máis atinado que lin é o magnífico post de Juan. O nacemento desta rapaza ten tres efectos: mediáticos (a noticia vai tapar o inicio do debate sobre o Estatut), políticos (Zapatero deberá enfrontar decontado a reforma constitucional) e de debate sobre a lexitimidade e o sentido da monarquía. Parabéns, Juan, por expresar con claridade o que tan poucos son capaces de poñer por escrito.

A locomotora

Discutindo sobre a cuestión de Fenosa, ben ao anel o artigo de Camilo.

Fenosa para Florentino

Foi así o de Fenosa?

Cumio Mundial

Acertada e ben documentada esta valoración do Cumio Mundial. Coa actual política unilateralista vai ser imposible refundar esa ONU moribunda.

O terceiro mundo no arrabalde do imperio

Juan publica un post sobre o que está sucedendo en Nova Orleans verdadeiramente memorable. Que máis se pode dicir? Recomendo vivamente consultar todos os seus enlaces.

Willysifones, tamén, ten outro, sobre o mesmo tema, magnífico.

E Acedre continúa informando desde alí.

Actualización (03-09-2005): Imprescindibles os dous posts que lin hoxe de Ian.

Moqueta no Obradoiro

Vin pola televisión o acto do Obradoiro e quedei ben chafado. Vaia por diante que non teño saudades ningunhas das bandas marciais doutrora, porén pareceume lamentable e innecesario cómo se intentou cubrir a praza con moqueta de cores.
O vídeo, o gaiteiro, os poemas de Seoane e Pimentel, e a Real Philarmonía: ben. O resto, penso que é máis prudente ser piadoso e non cualificalo con severidade.
A cerimonia pareceume fría e pretenciosa (lonxe da austeridade e sinxeleza pretendida), carente do ritmo, das sorpresas e das metáforas imprescindibles (alí non se deitou pinga ningunha de alegría) que marcasen unha secuencia narrativa de interese para o público. E o que máis lamento, os organizadores visualizaron nos asistentes unha disposición elitista (retratada, unha e outra vez, pola retransmisión) máis propia dun gabinete de comunicación que quere marcar distancias (os privilexiados convidados, diante sentados) que dunha auténtica exaltación popular (a xente, detrás, no poleiro das escadas da catedral). Errarron os organizadores con esta escenografía tan rebuscada que pretendía distanciarse explicitamente das gaiteiradas como, implicitamente, da imaxe das concentracións cívicas que alí se celebraron.
Había motivos dabondo para realizar unha cerimonia distinta e elegante que marcase nas formas a alborada deste tempo novo. Mais, tamén, existían razóns sobradas para recabar a participación da xente xa que, en definitiva, foi a maioría da cidadanía galega a que impuxo este goberno conxunto.
A verdade é que quedei chafado porque neste día tan sinalado agardaba aplausos máis entusiastas e maior emoción nas palabras e nas imaxes. Con todo, o importante é que mañá xa contaremos cun novo goberno. Isto é o decisivo.