Igualada positiva

Tras a marabilla de Celtic Park, tanto pola clara vitoria fronte ao equipo irmán de Glasgow, que pasará a historia do celtismo moderno, como polo desprazamento de catro mil celtistas pacíficos até o lirismo, que saíron polos pelos de Escocia antes de que chegase a galerna Boelo, que onte arramplou alí con predios e estradas, outra desas toleadas do quecemento global. Quizais polos esforzos que supuxo, a xente da miña bancada apostaba por un empate, un puntiño para seguir sumando, que tampouco ven nada mala ante un Betis que esta tempada pretende formar parte do selecto grupo dos catro grandes. Un empate que colocaría ao Celta entre os equipos da súa liga, a da media táboa, a dos que non perden un ollo do que sucede abaixo, para evitar sorpresas, pero tampouco cara arriba, como é o caso do Celta giraldino que podería aspirar a xogar competición europea por terceira ocasión consecutiva.

Xaora, non foi doado acadar este resultado nun partido igualadísimo no que os dous equipos puideron perder e os dous non souberon gañar, a pesar de contar con ocasións abondo para facelo. Pero foi un empate positivo, se isto existe. O meu profesor de Matemáticas de COU dicía que unha igualdade matemática só se producirá cando dúas cantidades ou dúas expresións teñen o mesmo valor. O que todos sabemos desde a escola primaria que se representa co signo igual =. Porén, aquel temible profesor coruñés, lembrábanos que as igualdades eran sempre complexas nos seus tres tipos. As numéricas, cando só se comparan números; no caso dos partidos de fútbol: ou a carencia de goles de ambos os dous equipos ou idéntico número para cada un deles. As de identidade, cando se cumpren sempre, o que non serve para o fútbol. E as que son ecuacións, que se resolven cando despexemos a «incógnita». Esa é a que se utiliza durante os partidos de fútbol, como advertiu Andre Maurois, no seu discurso ao fútbol francés de 1948, cando definiu o fútbol como a intelixencia en movemento e cada partido como unha sucesión de problemas xeométricos e numéricos que deben resolverse nun instante. O escritor francés recordaba que os xogadores non só corren e xutan coa pelota, tamén calculan as traxectorias creadas polo balón no aire, ensaian a traxectoria de pelota e o sentido do seu bulir. A ninguén se lle pode escapar que tras igualdades como as que acadaron onte un Celta de canteira e un Betis cheo de figuras desenvolveuse un extraordinario espectáculo de fútbol matemático no que a igualdade positiva representa o resultado máis xusto para os dous participantes.

Giráldez traía cun equipo exhausto da boa xeira de Glasgow. No once inicial Yoel Lago volveu a titularidade, ofrecendo outro gran partido que o converte por méritos no mellor defensa celeste desta cuarta parte de tempada. Construíu unha nova medula atacante arredor da velocidade e resistencia de Pablo Durán, que non foi capaz de superar a Álvaro Vallés, o gardameta bético e auténtico heroe para o seu equipo. Acompañárono os dous Hugos, González e Álvarez que tiveron unha actuación máis ben discreta. Mantendo o resto do equipo coa incorporación de Javi Galán, os de Giráldez ofreceron unha primeira parte magnífica. Anularon a mobilidade de Deosta e a axuda que puidesen ofrecerlle desde os extremos Antony e Abde. Como acertou o míster celeste en procurar as costas de Valentín Gómez, o que fixo que no minuto 8’ Hugo González, e repetiu varias veces despois Pablo Durán que non foi capaz de superar ao gardameta heliopolitano ate en catro ocasións.

Mágoa que na segunda parte o enxeñeiro chileno movese ficha e os béticos espreguizasen. Grazas, sobre todo a sociedade que formaron Abde e Deosta. Foi o dianteiro colombiano o quen estrelou no traveseiro un extraordinario cacheirón que botou xusto nas pernas de Radu, nunha auténtica fortuna que puido mudar o relato dun partido que pareceu destinado á igualada. A seguir, puido desfacela Javi Rueda, cando se plantou diante do gardameta visitante, que repeleu un balón que xa parecía batera nas redes. Giráldez e Pelegrini nun duelo táctico de altura, mudaron varios peóns e ás súas raíñas, Iago Aspas polos Celestes e o irlandés Troy Parrot polos béticos.

Para ventura dos celestes, o temible irlandés errou da oportunidade da que dispuxo. Con Aspas e Williot o Celta recobrou alma atacante e deixou de novo o duelo aberto para que fosen os cinco minutos de tempo engadido, os decisivos. E abofé que o foron, os béticos tivérono cando superaron a Radu pero non a liña de meta. E Aspas puido facelo no derradeiro minuto cando a súa vaselina de fantasía foi atallada na mesma liña por un central bético. Non estaba a tarde para cuestionar esta igualada. No remate ningún dos participantes deixou de valorar o carácter desta igualdade positiva. Bendita a inocencia deste xogo de balón das actuais dezasete regras principais que tanto pode emocionarnos, unha veces de ledicia outras de decepción e outras, como a de onte, onde partillamos de doses das dúas.

Publicado en Faro de Vigo: 26/10/26