Desilusión

/en , , , , , , , /por

Tras un novo empate en Balaídos, é difícil ocultar para un celtista o seu chasco, tras un mes de competición ligueira e xa seis partidos xogados, de non ter visto gañar ao noso equipo. A desilusión, pretendo ser prudente no emprego das palabras que representan as emocións, a desilusión que sentimos cando algo que nos importa non obtén o resultado esperado. Sen máis, sen optimismos nin pesimismos. Imos a outra cousa, xa que confiamos que no futuro poidamos recuperar o entusiasmo, esoutra emoción decisiva para darlle cor ás nosas vidas, que sentimos cando o corazón latexa a un ritmo especial, unha enerxía nacida do noso interior que nos move a actuar, mesmo a tomar a iniciativa. Entusiasmo decote transformado en euforia, esa enxurrada de enerxía positiva, que fornece de forza para enfrontar adversidades ou para festexar os días felices con máis entusiasmo do que é habitual.

Onte saímos de Balaídos desilusionados, non tanto polo xogo, o mellor dos tres partidos do que vai de Liga, como pola dificultade de mellorar posicións na táboa clasificatoria, onde con apenas catro puntos de dezaoito posibles, a semellante ritmo obteriamos apenas 30 puntos, o que na fala viguesa expresamos como «este ano baixamos», o que non se produce dende hai quince temporadas, a nosa xeira máis longa en Primeira. Sei que faltan 32 xornadas, mais temos a memoria fresquiña e sabemos que non se produciu rectificación ningunha. O Celta o pasado curso como local foi un auténtico desastre, clasificouse na posición 19, superando só ao Real Oviedo pechacancelas da categoría. Conseguiu apenas 6 vitorias e sufriu 8 derrotas, encaixou 28 goles, que o converteu nun dos locais máis goleados. Certo que como contrapartida fixo unha tempada memorable como visitante, apenas 4 derrotas, 7 empates e 8 vitorias, e na que Radu encaixou só 20 goles. Noutras palabras, o Celta foi o equipo, coa excepción do pechacancelas, que máis fixo sufrir aos afeccionados no seu estadio, como foi, fóra dos dous tiburóns de sempre, o que máis satisfacción lles proporcionou aos seguidores que o acompañaron e a aqueles que pola tele gozaron dalgunha das súas exhibicións.

O caso tan singular do Celta, máis competitivo fóra que na casa, en todo o ano 2026, fóra dos resultados da Europa League, gañou só catro partidos (Sevilla en maio, Mallorca en febreiro, Raio e Valencia en xaneiro), ten todas as trazas de repetirse esta temporada. Comparadas as primeiras seis xornadas, anteriores ao comezo da competición europea, a puntuación é semellante: 5 puntos o ano anterior, 4 na presente. Cifras que aconsellan agardar, o que tamén é un certo xeito de asumir un comportamento conformista que percibimos no terreo de xogo como na sala de prensa, o que consideramos é incompatible coa gramática do fútbol celeste, asumida polo cadro de xogadores e técnicos, compartida polo celtismo desde que marchou aquel ghicho cargado de millóns. Esta anomalía do Celta de ser tan frouxo en Balaídos non ten remedio? A que obedece, cando conta cunha afección eufórica, que nunca vai abandonalo? De continuarmos así, non pode provocar unha perigosa frustración? Unha liña moi fina separa a desilusión da frustración, que se comezou a percibir cos silencios no partido do Athletic, repetidos tras finalizar o partido co Málaga, no que o equipo foi despedido con certa frialdade.

Cando tiñan case todo a favor, os de Giráldez onte non souberon gañar. Cando camiñaban nos minutos finais pola proximidade do cantil, como representaba o pintor Pulido os momentos decisivos, os de Giráldez foron incapaces de xestionar a vitoria. Erraron nun saque de recanto que ninguén soubo defender. Estragábase un partido, até entón correcto, quizais o mellor dos tres xogados no que vai de Liga. Na primeira parte deixou a pelota aos malacitanos e teceu un farrapo defensivo eficaz, no que volveu brillar Yoel Lago, polo seu compromiso e cada vez maior serenidade. Giráldez confiaba na velocidade de Rueda e Carreira polas bandas, cando fosen capaces de crear espazos. E non errou Claudio, cando tras o primeiro tempo morto acuífero, insistiu en apertar con máis intensidade. Foi Moriba quen nun duelo gañou un balón que coa biqueira pasou sobre Hugo González, que fixo parede con Jutglá, capaz de conducir vinte metros, canear a tres rivais, coarse na área e xutar ao pao longo, superando ao gardameta visitante. Golazo! Na segunda parte, Claudio introduciu o seu carrusel de trocos, no que brillou Burcio, chamado a ser a futura perola celeste. Houbo posibilidades de marcar, pero se estragaron, mentres o equipo semellaba esvarar por unha confianza que a bancada, despois do sucedido co Osasuna identificou como medo. E así nun saque de recanto innecesario, empatou Adrián Niño, cando faltaban sete minutos e o engadido. Mais coa preocupación dunha lesión de Aspas, tras un xute á escuadra, e a decepción do resultado, abondou con gardar os mobles para evitar males maiores.

Publicado en Faro de Vigo: 14/09/2026

A afouteza foi a dos leóns

/en , , , , , , /por

Confeso que se non fose de Vigo, teríame gustado Bilbao como cidade para vivir. Quizais por iso non lamentei en exceso a derrota do Celta, que na noitiña do domingo recibiu un baño de auga moi fría por un Athletic Club, que chegaba esixido como pechacancelas. Un Celta frouxo, irrecoñecible, triste e desganado, que ofreceu unha das peores imaxes desde que está dirixido por Claudio Giráldez. E abofé que foron feros os discípulos do alemán Edin Terzic que, a pesar de estar lonxe da catedral de San Mamede, superaron aos celestes en todas as facetas do xogo, mesmo na da afouteza e na determinación para levar os seus primeiros tres puntos do campionato.

Dous equipos con imaxinarios semellantes, dous clubs de canteira e afeccións con simpatías compartidas –deu gusto ver aos biscaíños coas súas camisetas vermello brancas, consumindo os pratos da nosa culinaria– que non entraran con bo pé nesta desordenada pre-liga de agosto e, polo tanto, xa arrastraban urxencias sobre o horizonte que enxergan para esta tempada, na que os vascos quedaron fóra da competición europea e os galegos a inician dentro de apenas quince días.

Athletic e Celta que comparten un significado semellante do que entenden por «afouteza», esa coraxe teimosa e determinación firme a non dar nunca un partido por perdido, como explica o xornalista bilbaíno Galder Reguera no seu libro Hijos del fútbol (Lince ediciones 2017). Unha actitude do cadro técnico e de xogadores, unha forma de instalarse no mundo por parte da afección, indemne á desesperanza, que fai que o vínculo do seareiro co seu club sexa tamén como «sufridor». Emoción máis frecuente na afección do Celta noso que a do Athletic, que explicou de marabilla Enrique Ballester no seu libro Infrafútbol (Libros del Kao, 2014), como unha paixón que pode meternos doses de desengano e pode «matarnos (en sentido figurado, claro está) lentamente».

Emocións que quizais poidan axudar a entender o que pasou en Balaídos na primeira parte do partido do domingo co Athletic e na segunda do xoves co Osasuna, onde os de Giráldez amosaron a súa peor versión. Unha preocupante debilidade deportiva, no que atende ao xogo, que non pode ser atribuída nin a decisións arbitrais nin ao axustado do calendario da Liga. Un nivel moi baixo das fichaxes, que polo visto até agora non melloran nin de lonxe o cadro do pasado ano, onde se bota moi en falta o bo pé de Mingueza e Fer López, para os que non parece existir recambio. Nin para Borja, unha incógnita o seu estado, nin para Iago Aspas, que na súa derradeira tempada, é máis necesario que a pasada.

A derrota diante do Athletic foi clarísima, o resultado 0-2 curto para os méritos dos visitantes, que perderon a oportunidade de golear. Edin Trizic escachizou o inxenuo plan de partido de Giráldez, que fixo até sete cambios no once de gala, que corenta e oito horas antes presentará co Osasuna. Tras unha boa saída do Celta, con Jutglá rapidísimo na boca do gol, o que fora adestrador do Borussia inmobilizou no centro do campo a Febas, moi desorientado, grazas a un Sancet moi poderoso, co que abondou para que o debutante Hugo González non tocara balón como un falso nove ou como se lle chame. Foi aínda peor a debilidade defensiva, onde o debutante Faye amosou carecer, polo momento, do nivel mínimo esixido nesta competición. Como, quizais o máis preocupante, foi a actitude conformista, a ausencia da presión, onde se perderon todos os duelos, onde algúns xogadores como Moriba e Rueda baixaron os brazos, como triste foi ver en cada saída de balón a Starfelt parar, iso si, incapaz de darse unha reviravolta, sen saber qué facer coa pelota. Incrible nun equipo dos de Claudio. En definitiva e resumindo o visto: en Balaídos, a afouteza foi dos leóns.

Ninguén é intocable, nin sequera Claudio Giráldez no Celta de Marián. Convenlle ao de Cans dar algunha explicación técnica para as súas aliñacións e trocos máis aventureiros, o domingo catro dun golpe, a comezos da segunda parte. Certo que melloraron o xogo e a actitude durante un cuarto de hora, en boa medida grazas a Miguel e Iago e ao compromiso de Yoel Lago, os únicos que parecían atreverse e querer. Explicacións que o público tamén solicitou co seu silencio, mesmo a grada de animación estivo caladiña nalgunhas fases, as máis tristes, onde nin sequera se enxergou unha raioliña de remontada. Houbo tamén asubíos, que o adestrador debe valorar.

Ao Celta nunca lle foi doado comezar, cústalle collerlle o ritmo a competición. O pasado ano foron empates consecutivos, os que crearon certa intranquilidade entre a afección. Este ano son dúas as derrotas e catro os goles recibidos en Balaídos. Hai tempo para reiniciar con humildade e corrixir erros. Antes de abrir a competición europea en Chipre, apenas dentro de quince días, conviña normalizar a situación na Liga.

Publicado en Faro de Vigo: 01/09/2026

A desfeita de Sesma

/en , , , , , , /por

Imaxinabamos que na súa cuarta tempada Claudio Giráldez sería capaz de superar o meigallo do partido inaugural, que dobrega adoito ao Celta, incapaz de gañar, sexa cal fose o rival, nas súas estreas en Balaídos. E o que é a súa primeira consecuencia: darlle o primeiro desgusto a un celtismo sempre prudente coas vitorias como atento á esperanza do ano que ven, como a cantou A Roda na súa foliada do Celta: «sempre andan dicindo que o ano que ven e chega outro ano e pasa tamén».

Pois despois do que vimos no serán do xoves, tampouco Claudio foi capaz de evitar o meigallo e iniciar a 26/27 cun triunfo na nova alfombra de Balaídos, castigada polo chuvascada. Durante a primeira parte o Celta cumpriu o obxectivo do plan de partido, pero na segunda deuse un trompazo de coidado. Fracaso deportivo que non se pode xustificar pola falta de preparación na pretempada, ausencia de fichaxes, que non é momento de valorar, nin sequera polo estado do terreo de xogo, mudado en tempo récord pola coidadora do xardín celeste, o que merece todas as beizóns. O certo é que o Celta fixo unha segunda parte patética que arruinou outro inicio de liga.

Abondaron dúas xogadas pouco afortunadas en apenas doce minutos para estragar un partido que comezara de marabilla cun gol de Aspas dos seus, de alta escola e fermosa factura, eliminando rivais e xutando raso ao pao máis longo, onde o gardameta non pode chegar. Cun tanto para non esquecer, o Merlín de Moaña reivindicábase no inicio en Balaídos da que será a súa derradeira tempada, na que non renuncia a saír no once de gala, asumindo a responsabilidade da capitanía e de formar parte da tripleta atacante con Pablo e Williot, renovada con respecto á que xogou en Mestalla.

No entanto foron poucas as outras novidades de Claudio, coa excepción da incorporación de Moriba e a ausencia de Carreira, o que deixou as bandas para os nosos Javis, Galán e Rueda, que por desgraza non tiveron a súa mellor tarde. Nin o estremeño, a quen sinalaron penalti nunha man aparentemente fortuíta, ademais de non entenderse para nada coa complexa sintaxe de Williot, nin o malagueño, tampouco estivo para botar foguetes, pouco participativo no xogo, algo atrevido na circulación do balón, mais incapaz de sincronizar a súa carreira coa de Pablo Durán, imprecisións que semellan comprensibles pensando no teatriño que a pasada semana se formou co seu traspaso ao Nottingham.

Por ventura, no inicio da primeira parte, Miguel Román facilitou coa súa batuta invisible que todo fluíse, a pesar de que polas bandas o xogo celeste non rulaba. Outro cantar ben distinto foi cando no 51´, a comezos da reanudación, o Celta quedou en inferioridade, tras a expulsión de Marcos Alonso, o valadar celeste que non chegou como e cando debera a un balón dividido que xogaba a Iker Muñoz. Unha entrada fea, mais nada doutro xoves, que o VAR, moi severo co Celta, que até entón apenas fixera dúas faltas, por máis dunha ducia do Osasuna, aconsellou a Sesma López que mudase o cartón amarelo por outro vermello, tal como fixo. E nesa decisión arbitral naufragou o Celta, que tardou doce minutos en irse a pique.

Mentres Starfelt substituía a Iago, coa intención de darlle consistencia a medula, o primeiro balón que os navarros chimparon a área serviu para que Kike Baraja empatase, gañándolle a posición a Rueda. Unha calamidade, a que dez minutos despois contribuíu Galán coa súa man involuntaria, que Sesma non dubidou en asubiar como claro penalti. Budimir nesta ocasión non errou e colocou aos rojillos por diante.

Faltaban 25 minutos e Claudio foi metendo no campo todo o que dispoñía. Carreira mellorou cento por cento o compromiso e a fiabilidade de Galán; Jones entrou mellor ca Rueda e Jutglá abriu o espazo de creatividade que Durán non intentara. Mais xa era tarde para arranxar a desfeita de Sesma López que no 8´ do tempo engadido deu un recital de indecisión cando concedeu e anulou un gol do Osasuna. O Celta foi vencido por dúas decisións arbitrais moi polémicas e interpretables, o que é lexítimo e inevitable na competición, mais que tamén abre o debate sobre a equidade destas decisións cando resultan tan determinantes para o resultado.

Con todo, estes tres puntos perdidos constituirán un maior acicate para o partido do domingo co Athletic que na terceira xornada xa chega tan necesitado coma o Celta. Xaora esta tempada o Celta xoga con dous cadros, e se nos doe o de Claudio, tamén podemos gozar coa fortuna do de Fredi, como sucedeu fronte o Andorra. E, se non abondase, estimulante foi o sorteo de Europa League, que nos levará a xogar contra grandes como o Celtic en Glasgow, un partido para a historia do celtismo, ou recibir outra vez á Juventus, lembrando aquel catro cero histórico de 2000. Marabillas para o celtismo que nesta tempada non daremos feito con tantas emocións!

Publicado en Faro de Vigo: 29/08/2026

Alborada do fútbol vigués

/en , , , , , , , , , , /por

Dedico o artigo da semana en Faro de Vigo ao coloquio organizado polo Instituto de Estudios Vigueses sobre os albores do fútbol en Vigo entre 1873 e 1923:

Rematada a gran campaña do Celta, con clasificación europea do primeiro equipo como sexto na Liga e playoff de ascenso do Celta Fortuna como subcampión de 1ª RFEF, a tempada deu tamén bos froitos para incrementar o acervo da cultura celtista. Entre as publicacións destaca o libro de Xavier Sánchez Pazos, Un equipo para un país. O Celta e a galeguidade (Rio 1923), coidada edición da que é a primeira historia social do Celta. Obra monumental de lectura aditiva, moi recomendable, froito dunha investigación que rescata numerosos datos de erudición celtista sobre un equipo potente creado para transcender o local e representar a Galicia nos campionatos de liga. Libro fonte de 464 páxinas supera aos catro volumes de Historia del Celta (Faro de Vigo 2012) de Fernando Gallego Arzuaga, referentes até agora.

Idéntica orientación de incrementar a nosa cultura futbolística tivo o animadísimo coloquio do Instituto de Estudios Vigueses sobre «Football e o Vigo moderno. Do Exiles ao Celta», na que intentamos reconstruír os cincuenta anos de fútbol vigués, anteriores a creación do Celta como fusión do Real Vigo Sporting CF (1913) e o Real Fortuna (1905). Ramón Cabanelas abordou a protohistoria do fútbol vigués. Defendeu o carácter de Vigo como porto onde primeiro se xogou ao fútbol en España, en base a noticia de Faro de Vigo de 8 de xuño de 1876 que anuncia «os ingleses [refírese aos empregados do Cable Inglés chegados en 1873] xogan a pelota»; no mesmo ano no que se funda o Académica de Coímbra, o club de fútbol máis antigo da península que está celebrando o seu sequiscentenario. Con todo, será o 7 de decembro de 1880 cando aparece en Faro de Vigo a que pode considerarse a primeira mención concreta ao fútbol en Vigo: «Moitos ingleses pasaron a tarde de onte xogando á pelota nos Cadros do Malecón». Noticias posteriores e fotografías identifican o Exiles F.C. (1903) de empregados do Cable Inglés como primeiro club de fútbol de Vigo.

Nos albores futbolísticos vigueses teñen importancia decisiva as dúas primeiras décadas do século XX, cando Vigo se industrializa como porto atlántico, duplica a súa poboación até os 78.000 mil habitantes, conta cun servizo metropolitano de tranvía, numerosas publicacións periódicas, unha punxente actividade do sport en diversas modalidades e ximnasios e dun asociacionismo de lecer diverso, expresión do movemento moderno. Non é de estrañar que fose na Escola de Artes e Oficios, prendesen en 1903 os dous primeiros gromos do Celta, o equipo Macht e despois Arte y Sport, do que nacería o primeiro club noso, o Vigo Football CF (1903-1905), semente de arte, cultura e fútbol, onde reside o ADN do Celta actual, que foi integrando a varios clubs, o News, o Español (1910) e o Sporting Vigo (1911), que formaron o Real Vigo Sporting Club (1913). Coa creación do Fortuna (1905-1906), só un ano despois da anexión de Bouzas polo concello de Vigo, aparecerá unha rivalidade interlocal entre os dous mellores equipos no campionato galego.

No proceso de fusión entre estes dous rivais, houbo xenerosidade e altura de miras de persoas diversas. Manuel de Castro «Handicap», xornalista conservador de Faro de Vigo, que dende 1915 a defendía nas súas columnas. Pepe Bar Vilaboa, auténtico modelo de sportman, presidente do Fortuna e facilitador do proceso. Xoán Baliño Ledo, o executor xurídico da fusión, probable responsable do nome, das cores da indumentaria e da orientación galega do club do que foi o primeiro secretario, como sería secretario do concello de Vigo o 18 de xullo de 1936, cando foi fusilado o alcalde Emilio Martínez Garrido, sendo depurado e apartado das súas funcións durante unha década.

O historiador José Luis Mateo propuxo no coloquio engadir ao tridente (Castro, Bar e Baliño) de fundadores a figura de José Sobrino González «Pepe de Vincios», xornalista e presidente do Real Vigo FC en 1910, fotógrafo do Eco de Galicia de Avelino Rodríguez Elías. Como eu reivindico no proceso de fusión o papel de Miguel Bezares Sillero, secretario do Fortuna, veterinario rioxano chegado a Vigo en 1912 para ocuparse do laboratorio municipal, xornalista de ideas progresistas, promotor da Asociación da Prensa, creador de Galicia Sportiva, cronista futbolístico do diario Galicia, La Concordia e Pueblo Gallego, mesmo participante no xuntoiro galeguista da Barxa (1930), abandonou Vigo dous anos despois.

Diante do interese por este tema clave na cultura celtista, podería facerse unha edición facsímile do libro de Celso González Villar Los albores del fútbol vigués 1905-1923 (Faro de Vigo 1959), precedida por un limiar contextualizador desta crónica, tamén gráfica, que contribuíu a fixar un relato dos primeiros clubs de fútbol autóctono. Unha edición asumible e reveladora, que poderían compartir o Instituto de Estudios Vigueses e Río 1923, editora do Celta.

 

Celtiña celtista

/en , , , , , , , , , /por

Cunha vitoria clara sobre un Sevilla salvado, o Celta pechou a tempada, quizais a mellor das tres de Claudio Giráldez. Un Celta xiraldino que competiu con gran nivel na Liga, onde obtivo unha extraordinaria sexta posición, igualando a mellor conseguida hai unha década, como tamén foi excelente o desempeño na Europa League, onde chegou a cuarto finalista e fixo partidos memorables. Tempada na que o cadro técnico de Giráldez enriqueceu o seu xogo propositivo, con variantes e mesmo alternativas, ás que non foron alleos grandes triunfos como visitante, incluídos os do Bernabeu e do Metropolitano, un dos tres mellores do campionato, como non se poden esquecer a súas dificultades en Balaídos, como un dos peores locatarios, que fixeron rosmar a sempre esixente bancada do Fragoso.
Tempada, ademais, na que se consolidou o modelo de xestión da presidenta Marián Mouriño, enraizando o club na súa identidade de equipo de Galicia. Un modelo alternativo á deriva errática, na que o Celta caera co sobrevalorado Benítez, capaz de reconectar co proxecto deportivo de canteira como coa tradición galeguista dos fundadores. Unha arriscada viraxe comunicativa de 360 graos, non exenta de riscos e do pagamento de peaxes inevitables da xestión anterior.
Etapa da presidencia de Carlos Mouriño na que merecen ser destacadas as súas once tempadas consecutivas en Primeira que, coa vindeira, serán xa quince, superando aqueloutra xeira do Celta de posguerra de 45-46 á 58-59. Como, outrosí, colocar ao Celta na décima posición da clasificación histórica, entrando a formar parte do selecto grupo de equipos que superan os dous mil puntos e as sesenta participacións ligueiras. Logros que sitúan ao Celta como o club histórico do fútbol galego, moi por diante do Deportivo, ás portas de derbis futuros, que darán alicientes ao celtismo galeguista.
Na noite do sábado, o celtismo, como Claudio Giráldez e o cadro de xogadores, sabían que a madurez do proxecto esixía recuncar si ou si na Europa League, a competición favorita do Celta. E había que facelo gañando, sen agardar a calquera outro resultado, para continuar facendo historia. Con esa intención, o adestrador porriñés sacou un dos seus once preferidos: a súa defensa habitual de canteira con Marcos Alonso de referente, o tridente atacante de Williot, Borja e Iago e a estrutura media de carrileiros profundos, Carreira e Rueda, e medios potentes, Moriba e Fer López. Equipo que saíu decidido a construír dende as biqueiras de Javi Rodríguez e Yoel Lago, unha feliz revelación de madurez e carácter das oito últimas xornadas.
Por desgraza, ao Celta axiña se lle notou que chegaba ao derradeiro exame coas forzas xustas e non era capaz de saír en superioridade, coa excepción das carreiras de Javi Rueda que por desgraza nunca atopaban rematador. Foi a da primeira sesión un pobre balance para un Celta obrigado máis a defenderse ca de crear superioridades no eido sevillano. Durante o intervalo, Claudio debeu de erguer a voz e obrigou aos seus carrileiros a abrir todo o campo posible. Foron quince minutos excepcionais. Un Celta transformado en tsunami, dirixido por un potente Fer López, o mellor dos celestes, que activou as súas pezas e comezou a producir xogadas combinadas preciosas. Un fútbol electrizante e fermoso, que nos lembrou a de partidos memorables como o de Chamartín, un asedio atacante afouto e incansable, que puido traducirse en media ducia de tantos. Por ventura, gol chegou no 51’, froito dun xutazo de Moriba (por desgraza, probable primeira venda á Premiere) dende moi lonxe da frontal que bateu nun defensa, o que confundiu ao gardameta Nyland.
Co marcador por diante, baixo a treboada que a AEMET anunciara para catro horas antes, os de Claudio acurrularon aos sevillistas. Williot finalizou un ataque cun xute que se desviou uns centímetros do pao. Fer López non chegou a un gran centro de Carreira que, a seguir, recolleu un rexeitamento que transformou nun globo de precisión que bateu na cruceta. Aspas moi xeneroso deixou un balón para que Borja incrementase a súa conta goleadora… Con semellante avalancha, os visitantes, un pouco desmotivados, decidiron salvar os mobles para evitar males maiores. Certo que o Celta cos cambios tamén se organizou para defender o resultado. Xaora, os minutos finais foron incertos, xa que os visitantes tiraron de orgullo con chegadas que obrigaron a dúas grandes intervencións de Radu. O celtismo, sempre paciente e humilde, agardou ao desconto para expresar a súa ledicia e orgullo pola proeza europea cantando «A rianxeira», o himno reservado só para as grandes ocasións.
Así é o Celtiña de Claudio, afouto, humilde, paciente, responsable, intenso, disciplinado, xeneroso no esforzo, un «Celta europeo», sintagma equivalente a «Celta claudio» ou «Celtiña celtista». Gratitude para este Celta que tanto nos emocionou desde o mes de agosto. Coma sempre o de sempre: ala Celta!
Publicado en Faro de Vigo: 25/05/2026

A Síndrome do Impostor

/en , , , , , , , /por

Cando remate esta terceira tempada de Claudio Giráldez como adestrador do Celta, haberá tempo para explicar os extraordinarios resultados obtidos polo equipo como visitante, con cifras de récord, entre os tres mellores da competición, como entender as razóns de derrotas por amplas goleadas, que deixan mudo e aplanado Balaídos diante do Alavés, Oviedo e Levante, tres equipos modestos que chegaron a Vigo ao bordo do abismo e saíron esperanzados polas súas inesperadas remontadas nas segundas partes, onde foron superiores aos desconcertados celestes.

Quizais, as vitorias lonxe de Balaídos, como a máis recente, a memorable diante do Atlético no Metropolitano, poidan explicarse botando unha ollada no manual de xiraldismo básico, como unha combinación perfecta de resiliencia defensiva coa explosividade creativa de Williot, case sempre participante nos mellores goles celestes, asociado a experiencia de Borja Iglesias, un dianteiro feliz con Claudio no banco, que está completando unha das súas mellores tempadas da súa longa traxectoria. Porén, para explicar as tres derrotas no coliseo do Fragoso, habería xa que acudir á biblioteca e procurar nun manual de educación emocional o apartado dos medos, e dentro deles a entrada dedicada á síndrome do impostor (SI), á que tantas veces recorren os guionistas do audiovisual.

Trastorno emocional moi común, que afecta nalgún momento das súas vidas, ao oitenta por cento da poboación, a SI explica que persoas capaces dubiden dos seus éxitos e os sintan como unha fraude, a pesar da súa máis ca evidente capacidade para enfrontar situacións difíciles. SI que decote obedecería ao temor, no caso do Celta xiraldino, a ser descuberto como máis feble e incapaz do que aparentan os seus resultados. Como tampouco sería un disparate atribuír a parálise, que este medo provoca, a un perfeccionismo extremo, que leva a esixirse niveis de excelencia tan elevados que serían inacadables. Hipótese que despois do serán de procrastinación e conseguinte derrota co Levante, como das declaracións do propio Giráldez ao seu remate, «cando non somos humildes, perdemos», confirmaría que a alfombra do Fragoso é o escenario dunha serie de terror deportivo protagonizada polo equipo celeste sometido aos efectos da SI. Un Celta de película, de medo!

O peor do caso é que os seareiros do Celta coñecemos xa o argumento da película, que diante do Levante foi case un calco do sucedido co Alavés. A saída foi esplendorosa, que anunciaba a intención dos de Giráldez de liquidar pola vía rápida a clasificación europea. No once de gala, con oito canteiráns, xuntou a boa parte das mellores biqueiras do cadro e escolleu a Fer e Sotelo para acompañar a Aspas na dirección de semellante orquestra. E aos dous minutos de xogo, Fer xa puido abrir o marcador, pero só non foi capaz de superar ao porteiro valenciano. Dous minutos máis tarde, Jutglá si soubo facelo, despois de chegar caneando ao interior da área e xutar ao pao longo. Outro golazo do catalán que sería, outra vez, o mellor dos celestes, inaccesible ao desánimo, desbordando sempre afouteza. Non se podía agardar mellor inicio, continuado por Aspas cun xute de sete estralos co que puido chegar o segundo.

Por desgraza, a clara superioridade no xogo nas dúas areas e co marcador por diante, o Celta foise desacelerando até chegar a unha fase de fútbol conformista, lento e insípido que agoiraba o que por desgraza sucedeu, cando faltaban uns minutos para o intervalo. Os visitantes empataron tras un xutazo tremendo de Arriaga dende moi lonxe que Radu, cegado polo sol, axudou a introducir na propia porta. O que foi heroe no Metropolitano cometía un erro fragrante!

Tras a filípica de Giráldez no vestiario, O Celta recuperou a iniciativa e a velocidade. En apenas tres minutos Jutglá aproveitou unha asistencia de libro de Rueda, cando Fer meteu unha marcha máis abrindo o xogo pola banda. Foi, entón, cando debeu aparecer o impostor por Balaídos e os de Giráldez volveron as andadas, a un fútbol sen chispa ningunha, confusión que os visitantes souberon aproveitar para ensaiar o que tanto éxito lle dera na primeira. O empate chegou cun trallazo dende fóra da área que perforou a meta de Radu. Balaídos sabía que a traxedia da remontada visitante chegaría. Foi en apenas catro minutos, cando Roger Brugué, que acababa de entrar, marcou dunha cabezada nun saque de recanto, que ninguén defendeu.

Giráldez fixo entón os cinco cambios, pero os visitantes co marcador por diante souberon marear un partido, no que se xogaban a posibilidade de seguir na pelexa pola permanencia. Certo é que Borja Iglesias puido marcar e que houbo algunha disputa na área que puido considerarse penalti, pero o Levante non se deixou intimidar. Outra vez máis, o Celta reaccionaba tarde, tras outro partido pésimo, probablemente, mal concibido polo equipo técnico e aínda peor desputado. A clasificación europea subiu de prezo, tamén para o Celta.

Publicado en Faro de Vigo: 14/05/2026

A lámpada ilumina

/en , , , , , , /por

A federación de peñas celtistas, presidida por Pepe Méndez convidoume o pasado sábado á cea da súa XXVII convención anual, o que moito agradecín como recoñecemento a publicación do meu libro Afouteza Celtista (Lusco Fusco edicións 2026) onde pretendo reflexionar sobre o celtismo como actitude emocional indemne a desesperanza e a reivindicar o papel imprescindible e salvador dos seus seareiros. Noite celtista na que se xuntaron membros de 133 peñas, dende as tres máis antigas creadas en 1956 (Arbo, Canido e Vilalba) ás máis recentes creadas esta tempada (Ambición Celeste, Troita Celeste e o Cruceiro), que entre todos representan a dezaoito mil socios e a máis de tres mil abonados do club, que conforman a cerna do celtismo actual espallado polo mundo que nas redes sociais conta con máis de dez millóns de seguidoras en Tik-Tok (algo asombroso), máis de catro millóns en Facebook ou 670.000 en IG, cifras que abriron o celtismo ao mundo dixital.

Máis alá da lóxica preocupación sobre o partido co Elxe, no que se agardaba superar o mal momento que supuxeron as derrotas co Alavés e Oviedo, e recuperar así as opcións de clasificación europea, na convención celtista non se falaba doutra cousa que da continuidade de Iago Aspas na vindeira tempada. Debate onde hai pareceres diversos, no que se manexa calquera indicio, como a despedida tan agarimosa que Marcelino e Parejo lle tributaron no estadio da Cerámica ao remate do partido co Vilarreal, imaxes que agoirarían unha despedida xa esta tempada. Como outros indicarían todo o contrario, como a súa volta ao once de gala contra os ilicitanos onde xogou setenta magníficos minutos e marcou un golazo da súa inesgotable calidade, compartindo de saída a titularidade con Fer López, coincidencia que non se dera até onte. En todo caso, polo escoitado polos sempre ben informados corredores peñísticos, a maioría do celtismo desexa a renovación de Aspas para a tempada 26/27 sempre que fose para xogar o maior número posible de minutos, xa que o capitán se conserva en bo estado físico e a lámpada da xenialidade ilumina cando o Celta a precisa, coma sucedeu onte mesmo co excelente Elxe do simpático Eder Sarabia.

Clara vitoria do Celta por 3 goles a 1, na que ademais da novidade da saída de cara do capitán, Claudio apostou por unha defensa de circunstancias na que brillaron Javi García e Yoel Lago, acompañados de forma bastante discreta por Álvaro Núñez, que non acaba de completar un partido convincente, a pesar de que durante a segunda parte pasou á banda, incorporándose á medula Manuel Fernández, quen ofreceu unha excelente actuación empanada por provocar outro penalti inocente, que puxo en perigo o resultado. Un plan de partido desenvolto en boa medida seguindo o de Giráldez, que cedeu a pelota aos visitantes e gozaron dunha posesión do 67 % sen embargo en ningún momento controlaron un partido que o Celta soubo manexar segundo as necesidades do marcador que axiña puxo ao seu favor no minuto 14. Un primeiro gol nacido dun erro do defensa Affengruber a quen Javi Rueda moi listo aproveitoulle un balón na área que con serenidade asistiu a Hugo Álvarez que bateu a pracer a Dituro. Co marcador por diante, Claudio tratou de evitar erros de fracasos recentes, limitándose a defender con orde e procurar as costas de Jutglá, tan loitador cos centrais visitantes como adoita. Xaora, o segundo gol celeste chegou no 29’ dunha xogada de escuadra e cartabón, deseñada polo cadro técnico: Moriba sacou en campo propio un globo en diagonal que Jutglá soubo controlar de peito, gañándolle a posición a Affengruber, e servindo a Aspas que chegaba para xutar ao pao longo sen que Dituro, estricado coma un resorte puidese chegar a desvialo. Un gol magnífico de deseño e execución, mostra que a lámpada do noso Merlín dispón de aceite abondo.

Tras a reanudación, o Elxe insistiu na posesión e tivo varios remates de gol, claras ameazas, mais non acertou en ningunha das dúas áreas. Jutglá puido marcar o terceiro nun precioso man a man con Dituro, que desta vez si chegou ao xute colocado e enérxico do nove catalán. O penalti inocente dos defensas celestes, no 79’, agoiraban minutos de estrés, que duraron os cinco que necesitaron Williot e Borja, acabados de entrar na lameira, para fabricar o seu gol de ourivaría selecta, unha tacada do sueco filtrada entre os defensores que deixou só a Borja para que marcase o seu gol décimo terceiro en liga, dezasete entre todas as competicións, cumprindo unha tempada que merece ser pechada coa súa selección para o mundial. Con semellante vantaxe e coa concentración necesaria, os de Claudio souberon xestionar os seis minutos de engadido. Unha vitoria clara que devolve ao Celta a sexta praza e mantén intactas as súas aspiracións europeas. A lámpada celeste ilumina.

Publicado en Faro de Vigo: 04/05/2026

A dignidade dunha derrota

/en , , , , , , /por

Non hai dúbida ningunha que na tarde do pasado xoves o Celta foi en Balaídos moi inferior ao SC Freiburg, coma no conxunto desta eliminatoria de cuartos de final da Europa League co equipo da capital da Selva Negra. Non foi posible a remontada histórica na que confiaba con fe e co optimismo da vontade Claudio Giráldez. Nos dous partidos o rival resultou superior no físico, máis tamén no despregue dun precioso xogo colectivo, ao que axudou a súa maior experiencia para competir nesta copa europea, fose como local, cando foi apoiado por unha afección intensa, coma cando o fixo en calidade de visitante, sen darlle tregua ningunha aos celestes, mesmo no límite da cultura do fair play, intrínseca ao deporte das dezasete regras, dende o inicio ao remate de ambos os dous maches.

Dúas dolorosas malleiras futbolísticas nas que os alemáns, certo é que lle comeron as papas aos nosos até deixalos sen lamber o mel, mais tamén o é, que non conseguiron dobregar a aliaxe da afouteza celtista, ese xeito de instalarse no mundo indemne á desesperanza das derrotas e das dificultades do camiño, asumida polos xogadores e o corpo técnico coma por un novo celtismo resiliente nos padeceres, sempre agarimoso cos seus e coa ollada soñadora mirando no porvir, disposto a volver a empezar a viaxe de regreso.

É probable que o plan de partido do xoves non fose dos mellores da traxectoria claudia, motivado pola dificultade de cubrir as baixas de Starfelt na primeira e Miguel Román na segunda liña. Dúas lesións que están resultando decisivas e cuxa ausencia descompuxo a consistencia do esquema gañador de Giráldez. Como estimo verosímil ese ruxerruxe que corría polo estadio de que a esta eliminatoria de cuartos de final, o Celta chegou cando xa pasou o máximo punto de preparación física da tempada.

Iso explicaría a alarmante baixa forma dalgúns xogadores moídos coma sal, desconectados e desorientados mesmo nun partido tan decisivo como o de xoves. O Celta apenas tivo a pelota e gañou algúns duelos de volta durante a primeira media hora, xusto até que o xutazo de Matanovic, dende fóra da área no 32’, estragase xa todas as esperanzas e desandase a roda do encontro. Baixas médicas e fraca forma dalgunhas figuras celestes explicarían as amplas goleadas da eliminatoria, como desoutros misteriosos partidos dos catro caroliños do Alavés e tres do Oviedo, trece tantos, que ameazan arruinar a fiabilidade de quen ocupa a portaría.

Coma é probable que tampouco acertase Claudio na eliminatoria coas rotacións, unha das chaves do éxito da súa gramática, chegando a sementar na area con algunhas alternativas tan audaces como imposibles. Vímolo na segunda parte, cando durante os minutos o Celta xogaba con Mingueza e Fer López como medios improvisados, despois de que fosen substituídos Moriba e Vecino, desafortunados na contención e inanes na saída dende a segunda liña, mentres agardaba no banco Hugo Sotelo, unha das promesas de mellor pé, capaz de levar a vara do equipo na man. Outro tanto se pode dicir da composición da medula defensiva da eliminatoria, onde Claudio nunca atopou os acompañantes axeitados de Marcos Alonso, obrigado a termar de todo, para formar unha tripla de garantía. Por non especular coas combinacións na terceira liña, que durante os minutos derradeiros procuraba a honra dun gol, que conseguiría Williot cos seus pés de la, despois dunha cabezada de Jutglá ao pao e dúas caneadas das de Jones, que acabou estrelando a pelota no corpo do porteiro alemán.

Como é motivo de polémica na bancada que Iago se incorporase á eliminatoria cando a posibilidade da remontada desaparecera como a auga dun cesto, unha decisión xiraldina, imaxinamos que asumida polo noso primeiro xogador, icona e modelo de afouteza celtista. Aventuro que lembraremos como imaxe desta eliminatoria a de Iago bagoando na lameira diante da bancada de Marcador, mentres a afección ovacionaba durante dez minutos ao equipo, agradecendo o camiño percorrido con dignidade, acerto e a satisfacción inmensa de vitorias de auténtico mérito, como as das eliminatorias co Paok e Lyon. Unha imaxe do máis puro celtismo de ledicias e padeceres que encarna o Mago de Moaña coma ningún outro xogador da historia xa centenaria do club.

O ambiente en Balaídos o xoves foi precioso, iniciado coa chamada tribal do karnix de Abraham Cupeiro e da Oliveira a capela nunha tardiña fresca de primavera. Memorable foi a celebración final do novo celtismo, entendendo o atractivo emocional destas competicións de copa que rematan sempre coa exaltación doce da derrota, onde todos son perdedores, coa excepción, claro está, do caso extraordinario de quen a leva para a súa sala de trofeos. O Celta volverá a intentalo a vindeira tempada, con máis experiencia competitiva e algunhas leccións aprendidas. E para iso, terá que poñer toda a súa atención na liga, onde con sete xornadas hai tea que cortar e un baixón de resultados por superar.

Publicado en Faro de Vigo: 18/04/2026

A lámpada de Claudio

/en , , , , , , , /por

A clara derrota do xoves pasado na Selva Negra que, se non o evita esta semana un milagre deportivo de proporcións históricas, supón o remate da participación do Celta na actual competición europea, tras unha traxectoria excelente, ademais de causar un importante desgaste emocional dos cadros de xogadores e de técnicos celestes. Crise de confianza dun equipo roto no psíquico e cansado no físico causado por un calendario endiañado de partidos transcendentais. Desgaste que dalgunha forma desvelaba Claudio Giráldez nunhas declaracións rutineiras ao regreso de Friburgo nas que confesaba que o seu equipo non renunciaba a eliminatoria e que a necesidade de superar unha diferencia de tres goles faríao máis perigoso para os alemáns.

Con esa confianza inquebrantable nas posibilidades de competir do seu equipo, sexan cuns efectivos ou con outros, o adestrador celeste axitou onte a súa lámpada de rotacións para enfrontarse ao pechacancelas, o Real Oviedo de Guillermo Almada, ilusionado polos últimos resultados para evitar un descenso que hai un mes parecía inevitable. Claudio confiou nunha medula defensiva na que Aidoo e Álvaro Núñez acompañasen a Marcos Alonso, a pesar de que funcionara fatal diante do Alavés; colocou a Fer López de medio centro, cuberto pola experiencia de Vecino; deixou a Carreira e a Rueda a responsabilidade de correr as bandas; sendo a súa proposta máis arriscada a dunha dianteira inédita con Durán, Williot e Andrés Antañón, o habitual medio centro do Fortuna, colocado na banda dereita. Un once de gala con moitas novidades, mais que axiña lembrou pola súa resposta ineficiente e actitude medrosa ao que naufragara diante do Alavés.

Moi ben arroupados polos seus seareiros novos, que encheron a grada visitante, onde se escoitaron frecuentes berros de «Puta Balaidos», os carbayones non tiveron moita dificultade para adiantarse no marcador aos catro minutos de xogo. Gol nacido dun primeiro despexo fraco de Carreira na área propia, aproveitado por Vidal para xutar sobre as pernas dos defensores celestes que protexían a porta, o que provocou unha gran intervención de Radu, que porén non puido evitar que o seu despexo, coma se dun porteiro de balonmán se tratase, fose interceptado por un dianteiro visitante que entrou coma quixo polo outro pao. Outro accidente, semellante ao primeiro gol do Alavés, pensabamos, dun Celta dirixido por Fer López que controlaba o esférico, mais que comezou a demostrar unha perigosa incapacidade para superar a terceira liña e crear perigo real á meta visitante.

Secasí, cando remataba a primeira parte, como tamén sucedera co Alavés, Aidoo non foi capaz de gañarlle a cabezada a Viñas que conseguiu rematar un centro lateral. Outro erro clamoroso de Pepiño, que marcou o devir do partido. Daquel accidente inicial dos celestes no barullo da área, que podía ser desculpado, pasouse a un marcador que anunciaba outra nova goleada e un novo fracaso, cando todos os resultados permitían consolidar unha quinta praza con posibilidade de Champions League.

Desta volta de ben pouco serviu a filípica claudina do descanso nin como manexou a lámpada dos trocos dando entrada a Iago Aspas e a Moriba, que non melloraron apenas o panorama. E moito menos cando no minuto 56, un globo de Thiago dende a banda esquerda foi rematado na área pequena por Viñas que marcaba por segunda vez. Outra cantada de non sei cantos decibelios da defensa céltica que entregaba outro partido máis, diante da desolación do celtismo que outra xornada máis comprobaba as carencias do seu equipo, que xa non se poden agochar dende as lesións de Miguel Román e de Starfelt. De nada serviu que co terceiro tanto dos azuis e con medio hora de xogo por diante, Claudio sacase a súa artillaría pesada, Borja, Jutglá e Mingueza. Certo que se sucederon entón as chegadas á área, pero sen acerto e sen fortuna, tamén, como nun remate de Borja interceptado por unha man salvadora do porteiro visitante.

Asumida esta nova derrota en Balaídos cabe preguntarse como é posible continuar aspirando a unha praza europea, con resultados tan pobres como os que o Celta ven colleitando diante da súa afección afeita a padecer en Balaídos e a gozar diante da pantalla das súas proezas como visitante. Como é lexítimo preguntarse se a lámpada de Claudio, como a de Iago Aspas, teñen aceite suficiente para continuar iluminando coas súas xenialidades extraordinarias de xente humilde.

Tras esta derrota imprevista, certo que doe menos contando con 44 puntos (e permanencia, polo tanto), os celtistas podemos caer no desánimo diante do partido do vindeiro xoves co Friburgo, onde ademais da posibilidade (certo que remota) de acceder a outra semifinal europea, o equipo de Claudio Giráldez xoga tamén a credibilidade do seu proxecto deportivo e a súa resiliencia e madurez das súas promesas. Sabemos que Giráldez apostará por renovar o aceite da súa lámpada. Ogallá que desta vez faga con ela novas marabillas.

Publicado en Faro de Vigo: 13/04/2026

Carencias do Celta

/en , , , , , , , /por

Tras a extraordinaria proeza do pasado xoves en Lyon, onde o Celta xogou un partido memorable de fútbol de precisión e dominio, na tarde de onte, tras poñerse por diante con tres goles, fixo unha lamentable segunda parte onde un equipo de xogo irrecoñecible recibiu catro goles dun Alavés que, con Quique Sánchez Flores aínda non coñecía a vitoria, levando os tres puntos, probablemente, de forma inesperada para os propios babazorros. A típica celtada que, por coñecida, non deixa de ser dolorosa: cando queda prendido no corno da lúa, soñando con acadar os maiores logros (neste caso volver a xogar unha semifinal europea), o que enche de fachenda e ledicia ao celtismo, a seguir o Celta renuncia ao seu xogo ordenado e combinado en campo contrario e durante a segunda parte recibe unha goleada, que avergonza ao celtismo e desincha calquera tipo de entusiasmo. Gozar do mel e sufrir coa fel en apenas catro días; recoñecer a ledicia e a tristura nos rostros dos celtistas; escoitar o entusiasmo e a decepción nas declaracións dos xogadores… Unha proeza e unha desfeita en apenas catro días nos que Vigo, ás portas da Reconquista.
Asumir con paciencia esas celtadas, esas fraxilidades inesperadas do xogo e dos resultados, esa mudanza dos ventos que pasan de ser propicios e ventureiros a ameazadores e perigosos está no ADN dos seguidores do Celta. Xa que o celtismo, ademais da paixón por unha cores é, tamén, unha forma de instalarse no mundo indemne á desesperanza. Celtismo é enfrontarse a vida cun escepticismo optimista que axuda a encarar con afouteza as maiores dificultades e a gozar do entusiasmo, das ledicias e dos logros con prudencia. Xa o diferenciou C. Tangana na «Oliveira dos cen anos» de forma acertadísima: «na ledicia son celeste, celtista no padecer». E así sucedeu no partido co Alavés onde entramos no estadio felices polo logro europeo, estivemos clasificados en quinta posición (de Champions League) e saímos afoutos celtistas lamentando a vergonzosa segunda parte onde a nosa defensa non deu unha a dereitas, Radu (que semellaba lesionado) recibiu a maior goleada da tempada e nin sequera acadamos o empate que certificaría a permanencia matemática. Un severo correctivo, todo un baño de realidade, que no marco de numerosas lesións e sancións enfronta ao equipo diante do espello a recoñecer as súas carencias.
Nun partido que comezou de marabilla cunha exhibición de Ferrán Jutglá, que en media hora marcou dous goles memorables, o primeiro no 19’, aproveitando un servizo en profundidade precioso de Javi Rodríguez, o outro extraordinario caneando e superando a non sei cantos rivais ao xeito de Maradona, ademais de asistir ao que meteu Hugo Álvarez sobre o pao longo, é inevitable lembrar o que a este Celta de Claudio Giráldez xa lle sucedeu a finais de novembro en Ludogorets. Localidade búlgara onde perdeu 3-2, nun partido para esquecer que, porén, serviu de revulsivo, de punto de inflexión para logo reiniciar unha traxectoria satisfactoria que o levou á clasificación de dezaseisavos, logo de oitavos e a de recente de cuartos. Unha derrota nacida polo exceso de confianza durante o tempo engadido da primeira sesión, na que nunha xogada nacida de forma intranscendente, Toni Martínez rematou un centro lateral e abriu as costuras á defensa viguesa na súa primeira cantada.
Por desgraza, a cousa foi a moito peor, tras o descanso, cando un erro tremendo de Carlos Domínguez permitiu no 50’ que os visitantes metesen o segundo. Dous minutos despois dirimiuse a clave do encontro ao serlle anulado un gol a Javi Rodríguez, incisivo e intenso, que roubou ao defensa babazorro, o que o colexiado e o VAR consideraron falta, o que parece foi máis un lance do xogo. Co marcador 3-2 e a defensa celeste feita un flan, onde Aidoo, Domínguez e Álvaro tiveron todos os tres unha tarde moi desafortunada, Claudio ordenou a Radu que sacase sempre en longo. Un erro tremendo que deixou o balón nos pés de Denís Suárez. E cun Celta que non xogaba nada máis que atopar un balón aéreo de Durán ou Jutglá, os goles visitantes chegaron inevitablemente, case sen oposición por parte viguesa. De pouco serviron os trocos, coa excepción das subidas de Carreira que armou a súa sociedade con Hugo Álvarez por onde chegou algunha oportunidade para nivelar o marcador. Desta volta, non funcionaron as rotacións de Claudio, tanto na medula da defensa como na ausencia dun mediocentro defensivo, que canto menos puidese inserirse entre os centrais. Como foi pouco acertado por parte do míster concederlle tanto balón aos visitantes, que con posesión e paciencia foron castigando aos defensas celestes, abrindo camiño para que todos os seus goles fosen de xogadas combinadas.
É innegable que esta derrota chafou estes días celestes felices, porén debe ser asumida con autocrítica polo cadro técnico, xa que pon en evidencia as serias carencias da segunda unidade de centrais, que onte quedaron moi lonxe da seguridade dos ausentes, Starfeldt e Marcos Alonso, como de Moriba e Vecino, medios en labores de contención.
Publicado en Faro de Vigo: 23/03/2026