Igualada positiva

/en , , , , , , , /por

Tras a marabilla de Celtic Park, tanto pola clara vitoria fronte ao equipo irmán de Glasgow, que pasará a historia do celtismo moderno, como polo desprazamento de catro mil celtistas pacíficos até o lirismo, que saíron polos pelos de Escocia antes de que chegase a galerna Boelo, que onte arramplou alí con predios e estradas, outra desas toleadas do quecemento global. Quizais polos esforzos que supuxo, a xente da miña bancada apostaba por un empate, un puntiño para seguir sumando, que tampouco ven nada mala ante un Betis que esta tempada pretende formar parte do selecto grupo dos catro grandes. Un empate que colocaría ao Celta entre os equipos da súa liga, a da media táboa, a dos que non perden un ollo do que sucede abaixo, para evitar sorpresas, pero tampouco cara arriba, como é o caso do Celta giraldino que podería aspirar a xogar competición europea por terceira ocasión consecutiva.

Xaora, non foi doado acadar este resultado nun partido igualadísimo no que os dous equipos puideron perder e os dous non souberon gañar, a pesar de contar con ocasións abondo para facelo. Pero foi un empate positivo, se isto existe. O meu profesor de Matemáticas de COU dicía que unha igualdade matemática só se producirá cando dúas cantidades ou dúas expresións teñen o mesmo valor. O que todos sabemos desde a escola primaria que se representa co signo igual =. Porén, aquel temible profesor coruñés, lembrábanos que as igualdades eran sempre complexas nos seus tres tipos. As numéricas, cando só se comparan números; no caso dos partidos de fútbol: ou a carencia de goles de ambos os dous equipos ou idéntico número para cada un deles. As de identidade, cando se cumpren sempre, o que non serve para o fútbol. E as que son ecuacións, que se resolven cando despexemos a «incógnita». Esa é a que se utiliza durante os partidos de fútbol, como advertiu Andre Maurois, no seu discurso ao fútbol francés de 1948, cando definiu o fútbol como a intelixencia en movemento e cada partido como unha sucesión de problemas xeométricos e numéricos que deben resolverse nun instante. O escritor francés recordaba que os xogadores non só corren e xutan coa pelota, tamén calculan as traxectorias creadas polo balón no aire, ensaian a traxectoria de pelota e o sentido do seu bulir. A ninguén se lle pode escapar que tras igualdades como as que acadaron onte un Celta de canteira e un Betis cheo de figuras desenvolveuse un extraordinario espectáculo de fútbol matemático no que a igualdade positiva representa o resultado máis xusto para os dous participantes.

Giráldez traía cun equipo exhausto da boa xeira de Glasgow. No once inicial Yoel Lago volveu a titularidade, ofrecendo outro gran partido que o converte por méritos no mellor defensa celeste desta cuarta parte de tempada. Construíu unha nova medula atacante arredor da velocidade e resistencia de Pablo Durán, que non foi capaz de superar a Álvaro Vallés, o gardameta bético e auténtico heroe para o seu equipo. Acompañárono os dous Hugos, González e Álvarez que tiveron unha actuación máis ben discreta. Mantendo o resto do equipo coa incorporación de Javi Galán, os de Giráldez ofreceron unha primeira parte magnífica. Anularon a mobilidade de Deosta e a axuda que puidesen ofrecerlle desde os extremos Antony e Abde. Como acertou o míster celeste en procurar as costas de Valentín Gómez, o que fixo que no minuto 8’ Hugo González, e repetiu varias veces despois Pablo Durán que non foi capaz de superar ao gardameta heliopolitano ate en catro ocasións.

Mágoa que na segunda parte o enxeñeiro chileno movese ficha e os béticos espreguizasen. Grazas, sobre todo a sociedade que formaron Abde e Deosta. Foi o dianteiro colombiano o quen estrelou no traveseiro un extraordinario cacheirón que botou xusto nas pernas de Radu, nunha auténtica fortuna que puido mudar o relato dun partido que pareceu destinado á igualada. A seguir, puido desfacela Javi Rueda, cando se plantou diante do gardameta visitante, que repeleu un balón que xa parecía batera nas redes. Giráldez e Pelegrini nun duelo táctico de altura, mudaron varios peóns e ás súas raíñas, Iago Aspas polos Celestes e o irlandés Troy Parrot polos béticos.

Para ventura dos celestes, o temible irlandés errou da oportunidade da que dispuxo. Con Aspas e Williot o Celta recobrou alma atacante e deixou de novo o duelo aberto para que fosen os cinco minutos de tempo engadido, os decisivos. E abofé que o foron, os béticos tivérono cando superaron a Radu pero non a liña de meta. E Aspas puido facelo no derradeiro minuto cando a súa vaselina de fantasía foi atallada na mesma liña por un central bético. Non estaba a tarde para cuestionar esta igualada. No remate ningún dos participantes deixou de valorar o carácter desta igualdade positiva. Bendita a inocencia deste xogo de balón das actuais dezasete regras principais que tanto pode emocionarnos, unha veces de ledicia outras de decepción e outras, como a de onte, onde partillamos de doses das dúas.

Publicado en Faro de Vigo: 26/10/26

 

Defensa ofensivo, porteiro salvador

/en , , , , , , , /por

Entre os tipos de xogadores dos que fala Johan Cruyff nos seus libros, non atopei referencia por ningures dun apartado dedicado ao defensa ofensivo, a que para min mellor lle acae ao celeste Javier Rodríguez. Unha promesa da Madroa, celeste dende benxamíns, que a pasada tempada, con ficha do filial, xogou corenta partidos, o segundo xogador con máis minutos, con resultados deportivos óptimos, partidos memorables pola súa fiabilidade á que lle engadiu algún gol e varias asistencias, que lle valeron o seu debut como internacional en Riazor. Tras un inicio de tempada frouxo, os seus partidos nesta semana xa o colocan outra vez entre os mellores celestes.

Nas posicións do míster do chupachus é certo que está a do defensa libre, o que xoga con maior liberdade, ao que Johan define como o cempés do cadro porque a súa misión principal no campo é cohesionar ao equipo. No Celta da tempada actual esta posición a ocupa o xove Yoel Lago, que adquiriu unha madurez espectacular, sen apenas erros (certo que onte tivo unha entrega defectuosa), facendo a maior parte do seu xogo co centrocampista defensivo, no caso do Celta de onte, Hugo Burcio, outra promesa que gabea ao primeiro para quedar. Tamén o defensa libre adoita combinar co segundo medio centro ofensivo, no caso celeste Aleix Moriba, moi cansado e con varios erros cometidos no inicio do partido, que obrigou a Claudio a substituílo polo outro Aleix, Febas, que a pesar da súa ilusión non acaba de callar e cometeu unha perda en espazo de perigo.

Mais das combinacións posibles entre a primeira e segunda liña, Giráldez no partido da Juventus escolleu que Javi Rodríguez volvese ao equipo coa intención de crear un corredor interior para facilitar a entrada de Hugo Álvarez, xa que o ourensán mellora o seu rendemento máis virado cara ao centro, onde os seus caneos poden ter maior posibilidade de crear superioridades. Pero ninguén agardaba a variante de que fose un dos centrais, Javi Rodríguez quen aproveitase semellante espazo interior. Intuímolo cando no 53’, tras ser lanzado por Yoel Lago, despois de conducir entre rivais, o de Poio filtrou de marabilla a Ferran Jutglá unha pelota de ouro o que permitiu que o catalán superase a Sivara, o porteiro babazorro. Un gol inesperado, tras unha primeira parte de batalla táctica onde os visitantes conseguiron que ningún dos tres dianteiros celestes tivese un mínimo burato por onde coarse. Couhaeb Driouech, que formou parte por vez primeira no once de gala, intentouno pola banda aproveitando a súa velocidade, pero non foi capaz de fabricar ningunha xogada da que se poida dicir que foi “en condicións”, coa excepción dun xute cruzado sen convicción. Williot, na súa desgrazada liña desta tempada, correu para nada ata esgotarse e Jutglá continuou a batalla particular que esta semana mantivo cos centrais visitantes que lle deron cera e cera co claro amparo arbitral.

Mais, Giraldez e Javi Rodríguez tiñan preparada unha sorpresa: as subidas polo corredor interno serían realizadas polo propio xogador de Poio. E así foi no 71’ cando Hugo Álvarez enviou en horizontal sobre Aspas, acabado de entrar, que asistiu a Javi Rodríguez que conduciu ata entrar na área e superar na diagonal a tres defensas, o último o finés Ville Kosic, e xutar ao pao longo para superar a Sivera, que nunca saberá de que ía aquela festa. Un gol marabilloso, de figura, de quen defende atacando.

Co marcador por diante 2-0, e vinte minutos de xogo, comezou o calvario celeste. Quique Sánchez Flores, que xa non tiña máis que perder, mudou de baralla e sacou a Denis Suárez (recibido con aplausos), Nóvoa e Mariano. Ofreceulle a Giráldez un intercambio de golpes. Un xogo a campo aberto no que Jutglá tivo algunha oportunidade. Como a presenza de Aspas compensou a desfeita do medio do campo onde o xove Antañón asumiu toda a responsabilidade, cando os babazorros apretaron máis, nos cinco últimos minutos, procurando un erro celeste. Conseguírono grazas a un caneo innecesario de Febas, que permitiu que o Alavés se despregase nun plis plas ata a área de Radu, que foi superado por un extraordinario remate á escuadra de Nóvoa.

Co gol visitante, foi inevitable recordar como a tempada pasada os alaveses remontaron ata o 3-4, conseguido in extremis. E se desta vez non foi posible, debeuse só as dúas extraordinarias intervencións de Radu: a primeira a unha cabezada de Lucas Boyé e no tempo engadido a un remate de Mariano. O romanés salvou dous puntos el soíño mentres boa parte dos celestes se conformaron outra vez máis en lamentar a súa pésima xestión deses minutos sempre decisivos.

Tres puntiños que afastan o drama da liga e colocan ao Celta nas posicións ás que aspira, mesmo adiantando na táboa ao seu eterno rival, o que tranquiliza ao celtismo. Tamén abren a ilusión da viaxe histórica a Glasgow, un partido que ten que ser unha festa fronte a un equipo co que moitos celtistas simpatizamos. Xaora, con actuacións extraordinarias como as de Radu e Javi Rodríguez de onte, os editores do libro de Johan Cruyff deberán abrir dous capítulos en apéndice: “o porteiro salvador” “o defensa ofensivo”.

Publicado en Faro de Vigo: 19/10/2026

 

Cambio do xogo

/en , , , , , , , /por

Os Premios da Crítica de Galicia, que o vindeiro ano, coincidindo co seu cincuenta aniversario, contarán cunha modalidade de Cultura Deportiva, escolleron como lema da edición 2026 unha frase da escritora Begoña Caamaño, que merecería un graffitti de Lula Goce ás portas de Balaídos: «É o momento non de cambiar de regras, senón de cambiar de xogo». Unha frase literaria da escritora viguesa, autora de Circe ou o pracer do azul (Galaxia 2009) que expresa que non é o momento de mudar tanto os proxectos como si da forma de xestionalos. Unha referencia explícita a que é o xogo, e a súa combinatoria de persoas e accións, o que dirime o balance entre os acertos e os erros, as vitorias e as derrotas, as ledicias e os padeceres, as subidas e as baixadas. Análise sesuda que no ouruga de regreso de Balaídos aclaraba o farmacéutico Carrascal co leme da súa experiencia: «no caso do Celta non hai derrotas». Pareceume un aforismo brillante que explicaría que nalgúns partidos os resultados celestes son simplemente insatisfactorios, pensei eu, encontros nos que o algoritmo de Claudio Giráldez non resultou totalmente fiable. Posición que corroborou, antes que a viaxe en Vitrasa iniciase o seu traxecto urbano, unha socia con seis décadas de carné que dixo rindo que resultados coma este, 1-2 coa Juventus non eran dos que facían dano, que ben estaba ela curtida co seu Celta.

E tiña toda a razón, a nosa compañía de viaxe que perder no último minuto contra a Juventus, como sucedera en Nicosia, no partido de debut da Europa League resultou decepcionante. Resultados que anoxaron a toda a afección, cando só aspirabamos a puntuar xa que en ambos os dous partidos non merecemos a vitoria. Estivemos pouco finos para aspirar a gañar a rivais de entidade, como foi o xoves á noite unha Juventus que nada tiña que ver con aqueloutra de hai vinte e seis anos, o nove de marzo de 2000, recibiu unha malleira dun Celta tremendo, moi superior ao de hoxe, no que Mostovoi e Mazinho asombraban nos coliseos europeos. O Celta de Giráldez ten un potencial máis discreto, e aínda por riba rebaixado polas lesións que o deixaron esta semana en cadro. Pezas básicas do mecano de Giráldez, como Miguel Román, Starfelt, Borja Iglesias, Pablo Durán e Jones El-Abdllaoui continúan na enfermaría.

Ausencias que obrigaron a Giráldez a ensaiar unha nova tripla atacante formada por Hugo, Jutglá e Williot. Precariedade que na segunda parte obrigou a Hugo Burcio a disputar vinte minutos, cando Febas quedou esgotado, no seu labor de cubrir terreo, aínda tímido de máis no xogo asociativo que lle corresponde conducir. Unha solución mitigada pola saída de Aspas como revulsivo, mais xa cando os turineses lograran o empate. Xaora o que resultaron decisivas no balance de positivos e negativos foron dúas xogadas nas que participou Marcos Alonso, colaborador involuntario de ambos os dous goles visitantes, nos que por desgraza errou de forma clamorosa e inexplicable.

Coma sucedera co partido de Nicosia, o Celta non mereceu ser derrotado, pelexou táctica e fisicamente á mesma altura que os seus visitantes, como os igualou en intensidade, o que debe ser recoñecido, máis alá do mal resultado acadado. Diante da Juventus houbo moitos minutos bos do Celta, nos que con excelente nivel defensivo, os atacantes tiveron a oportunidade de ampliar o marcador. Tras o temperán gol coral, no que participaron até catro xogadores e finalizado por Hugo Álvarez, o Celta puido ampliar a diferenza. Inevitablemente foi cando lembramos que o marcador da última visita juventina finalizou con 3-0 na primeira parte.

A pesar de que o computo entre erros e acertos foi insatisfactorio sería inxusto non salientar que o Celta mellorou en case todas as facetas do xogo con respecto aos partidos de inicio desta tempada. O feliz regreso á defensa de Javi Rodríguez ordenou ao equipo e facilitou a profundidade de Hugo Álvarez no corredor interior. Merece recoñecerse a versatilidade de Jutglá para atacar os balóns longos e batallar afoutp cos centrais visitantes. E, como non, abeizoar a madurez de Yoel Lago, esixindo compromiso aos colegas, dándolle a cara e as costas ao xigante Woltemade, a pesar de que non puido impedir que abrise o marcador. Foi tamén un bo partido de Hugo Álvarez, ao que se lle levaba agardando moitos meses en Balaídos, que soubo aproveitar o espazo interior e a certeira definición no gol. Certo é que outros non estiveron ao nivel que se lles agardaba, entre os que é inevitable citar a noite deplorable de Marcos Alonso como a incapacidade de Driouech de marcar algunha pequena diferenza.

Non está doada a clasificación para a segunda rolda da Europa League, non nos imos enganar. O próximo partido Celtic-Celta en Glasgow será deses que fagan celtismo e sinalen cales serán as aspiracións europeas. Haberá que cambiar de xogo, sen renunciar ao patrón Giráldez, que aínda pode facer historia.

Publicado en Faro de Vigo: 17/10/2026

O valor dun penalti

/en , , , , , , /por

Tras o fracaso de Nicosia co modesto Omonia, que nos encolleu o entusiasmo, agardabamos con certo temor a chegada do Racing de Santander, que non visitaba Balaídos dende febreiro de 2007. Un recén ascendido, que comezara ben o campionato, a pesar de que esta mesma semana recibira unha malleira de sete goles fronte a un Barcelona que pretende gañar esta liga por esmagamento. Os de José Alberto López fixeron unha primeira parte na que en liñas xerais superaron aos celestes, tan ansiosos como precipitados para facer efectiva a presión alta e para a que Giráldez ensaiara outra defensa inédita ao redor da fiabilidade de Yoel Lago, até agora a revelación da tempada, con Álvaro Núñez e Sebastián Cáceres, ambos os dous nun excelente nivel.

Con todo, os cántabros caeron nun erro frecuente nos debutantes. Á altura do minuto 31, competeron un penalti dubidoso, desas mans que non se saben onde están no barullo da área, que finalmente sería sinalado polo VAR, rectificando a Burgos Bengoetxea, até entón ilustrando ao público en que os empurróns non están incluídos dentro das dezasete regras establecidas pola IFAB. Ver para crer! Penalti executado por Hugo González, como mandou Giráldez dende o banco. Unha xogada que sería determinante para o devir do partido.

Sabemos que no lanzamento dun penalti a gran cuestión é quen aguanta mellor a respiración, neste caso un duelo de contención entre Julen Agirrezabala, o porteiro que soou para o Celta, e Hugo González, o canteirán con máis gol do equipo. Fóra dese duelo emocional, o lanzamento dun penalti non ten gran cousa técnica, abonda con bater a pelota con destreza para introducila na portaría. O que fixo Hugo, a pesar de que o porteiro visitante acertou o ángulo polo que entrou o seu xute. Tres minutos emocionantes de ires e vires, nos que se dirimiu o devir do partido pechando sombras e afastando os medos celestes. Despois de semanas de indecisión o Celta comezou a carburar.

Mesmo os máis atrasados en poñerse ao día como Williot colleron o fío. O sueco rouboulle ao porteiro un balón que Jutglá, traballador pero aínda fóra de foco da portaría, non foi capaz de aproveitar. Mais o Celta seguiu. Da man de Miguel Román e Illaix Moriba, os seus medios en estado de graza, o guineano ampliou o marcador no minuto 42. Unha xogada para lembrar, iniciada polo roubo en campo propio do gondomareño que Moriba conduciu entre rivais, e chegando ás portas da media lúa, mudando de perna, ensaiou un esquerdazo con toda a alma que superou ao gardameta visitante. Un golazo que anunciou que o Celta desta vez ía en serio e non admitiría erros, que ao final é do que se trata no fútbol, cometer menos que o teu rival. Saíu do vestiario, coa lección ben aprendida, con Rueda, que non tivo tampouco a súa mellor tarde, e con Hugo González, tamén na caseta, a pesar da execución perfecta do penalti.

Outra proba de que Giráldez non anda con andrómenas. Deu entrada a Carreira e Pablo Durán, coa intención de abrir o campo con maior velocidade. Pouco despois, a entrada de Borja Iglesias, con media hora por diante, liquidou o partido cun terceiro gol, xa que o 2-0 é sempre un resultado moi perigoso. Borja, entón, ofreceu unha master class de dirección do xogo, a pesar de que non marcou gol, pero creou as condicións para que chegasen outros tres tantos, unha dupla de Pablo Durán, loitador incansable, e o de Miguel Román, un cacheirón formidable, tras un roubo de Moriba, noutra alquimia extraordinaria entre eles dous. O noso campión do mundo amosou que o fútbol é un deporte que, como sinalaba Johan Cruiff, se trata de pasar e recibir o balón, para mellorar cada xogada, e completalas todas, mesmo as que sabemos non teñen a fortuna de atopar portaría. Borja amosou que para saber xogar ao fútbol hai que saber parar o balón, o que fixo de xeito maxistral, e levou ao Celta a esta infrecuente goleada.

Pechada a crise de gol arrastrada desde o pasado mes de maio, non lembramos en primeira un resultado en Balaídos tan avultado, para o que habería que chegar a 1959, na visita do Real Zaragoza. Goleada inesperada que proporciona a Claudio e ao seu cadro acougo e confianza para enfrontar o parón de tres semanas e reflexionar e reordenar as pezas. Polo visto no serán do sábado, a medula con Yoel Lago, Cáceres e Núñez pode ser unha alternativa fiable. A parella de Miguel e Illaix está consolidada no medio, contando coa participación de Hugo Burcio, canteirán con forza e criterio, que peta nas portas do vestiario. Queda por anovar a composición das bandas, onde está a liña máis frouxa do que vai de liga; onde están moi baixos xogadores como Hugo Álvarez, apático mesmo o sábado como capitán, ou como Javier Rueda, con escasa implicación na maior parte dos partidos, e Javi Galán, cun nivel defensivo precario. Solucións técnicas, todas, que pasan pola ausencia de Iago Aspas, por desgraza lesionado en Nicosia, cuxa participación se adiará uns meses, agardando estea preparado para o derbi no novo Balaídos.

Publicado en Faro de Vigo: 21/09/2026

Desilusión

/en , , , , , , , /por

Tras un novo empate en Balaídos, é difícil ocultar para un celtista o seu chasco, tras un mes de competición ligueira e xa seis partidos xogados, de non ter visto gañar ao noso equipo. A desilusión, pretendo ser prudente no emprego das palabras que representan as emocións, a desilusión que sentimos cando algo que nos importa non obtén o resultado esperado. Sen máis, sen optimismos nin pesimismos. Imos a outra cousa, xa que confiamos que no futuro poidamos recuperar o entusiasmo, esoutra emoción decisiva para darlle cor ás nosas vidas, que sentimos cando o corazón latexa a un ritmo especial, unha enerxía nacida do noso interior que nos move a actuar, mesmo a tomar a iniciativa. Entusiasmo decote transformado en euforia, esa enxurrada de enerxía positiva, que fornece de forza para enfrontar adversidades ou para festexar os días felices con máis entusiasmo do que é habitual.

Onte saímos de Balaídos desilusionados, non tanto polo xogo, o mellor dos tres partidos do que vai de Liga, como pola dificultade de mellorar posicións na táboa clasificatoria, onde con apenas catro puntos de dezaoito posibles, a semellante ritmo obteriamos apenas 30 puntos, o que na fala viguesa expresamos como «este ano baixamos», o que non se produce dende hai quince temporadas, a nosa xeira máis longa en Primeira. Sei que faltan 32 xornadas, mais temos a memoria fresquiña e sabemos que non se produciu rectificación ningunha. O Celta o pasado curso como local foi un auténtico desastre, clasificouse na posición 19, superando só ao Real Oviedo pechacancelas da categoría. Conseguiu apenas 6 vitorias e sufriu 8 derrotas, encaixou 28 goles, que o converteu nun dos locais máis goleados. Certo que como contrapartida fixo unha tempada memorable como visitante, apenas 4 derrotas, 7 empates e 8 vitorias, e na que Radu encaixou só 20 goles. Noutras palabras, o Celta foi o equipo, coa excepción do pechacancelas, que máis fixo sufrir aos afeccionados no seu estadio, como foi, fóra dos dous tiburóns de sempre, o que máis satisfacción lles proporcionou aos seguidores que o acompañaron e a aqueles que pola tele gozaron dalgunha das súas exhibicións.

O caso tan singular do Celta, máis competitivo fóra que na casa, en todo o ano 2026, fóra dos resultados da Europa League, gañou só catro partidos (Sevilla en maio, Mallorca en febreiro, Raio e Valencia en xaneiro), ten todas as trazas de repetirse esta temporada. Comparadas as primeiras seis xornadas, anteriores ao comezo da competición europea, a puntuación é semellante: 5 puntos o ano anterior, 4 na presente. Cifras que aconsellan agardar, o que tamén é un certo xeito de asumir un comportamento conformista que percibimos no terreo de xogo como na sala de prensa, o que consideramos é incompatible coa gramática do fútbol celeste, asumida polo cadro de xogadores e técnicos, compartida polo celtismo desde que marchou aquel ghicho cargado de millóns. Esta anomalía do Celta de ser tan frouxo en Balaídos non ten remedio? A que obedece, cando conta cunha afección eufórica, que nunca vai abandonalo? De continuarmos así, non pode provocar unha perigosa frustración? Unha liña moi fina separa a desilusión da frustración, que se comezou a percibir cos silencios no partido do Athletic, repetidos tras finalizar o partido co Málaga, no que o equipo foi despedido con certa frialdade.

Cando tiñan case todo a favor, os de Giráldez onte non souberon gañar. Cando camiñaban nos minutos finais pola proximidade do cantil, como representaba o pintor Pulido os momentos decisivos, os de Giráldez foron incapaces de xestionar a vitoria. Erraron nun saque de recanto que ninguén soubo defender. Estragábase un partido, até entón correcto, quizais o mellor dos tres xogados no que vai de Liga. Na primeira parte deixou a pelota aos malacitanos e teceu un farrapo defensivo eficaz, no que volveu brillar Yoel Lago, polo seu compromiso e cada vez maior serenidade. Giráldez confiaba na velocidade de Rueda e Carreira polas bandas, cando fosen capaces de crear espazos. E non errou Claudio, cando tras o primeiro tempo morto acuífero, insistiu en apertar con máis intensidade. Foi Moriba quen nun duelo gañou un balón que coa biqueira pasou sobre Hugo González, que fixo parede con Jutglá, capaz de conducir vinte metros, canear a tres rivais, coarse na área e xutar ao pao longo, superando ao gardameta visitante. Golazo! Na segunda parte, Claudio introduciu o seu carrusel de trocos, no que brillou Burcio, chamado a ser a futura perola celeste. Houbo posibilidades de marcar, pero se estragaron, mentres o equipo semellaba esvarar por unha confianza que a bancada, despois do sucedido co Osasuna identificou como medo. E así nun saque de recanto innecesario, empatou Adrián Niño, cando faltaban sete minutos e o engadido. Mais coa preocupación dunha lesión de Aspas, tras un xute á escuadra, e a decepción do resultado, abondou con gardar os mobles para evitar males maiores.

Publicado en Faro de Vigo: 14/09/2026

A afouteza foi a dos leóns

/en , , , , , , /por

Confeso que se non fose de Vigo, teríame gustado Bilbao como cidade para vivir. Quizais por iso non lamentei en exceso a derrota do Celta, que na noitiña do domingo recibiu un baño de auga moi fría por un Athletic Club, que chegaba esixido como pechacancelas. Un Celta frouxo, irrecoñecible, triste e desganado, que ofreceu unha das peores imaxes desde que está dirixido por Claudio Giráldez. E abofé que foron feros os discípulos do alemán Edin Terzic que, a pesar de estar lonxe da catedral de San Mamede, superaron aos celestes en todas as facetas do xogo, mesmo na da afouteza e na determinación para levar os seus primeiros tres puntos do campionato.

Dous equipos con imaxinarios semellantes, dous clubs de canteira e afeccións con simpatías compartidas –deu gusto ver aos biscaíños coas súas camisetas vermello brancas, consumindo os pratos da nosa culinaria– que non entraran con bo pé nesta desordenada pre-liga de agosto e, polo tanto, xa arrastraban urxencias sobre o horizonte que enxergan para esta tempada, na que os vascos quedaron fóra da competición europea e os galegos a inician dentro de apenas quince días.

Athletic e Celta que comparten un significado semellante do que entenden por «afouteza», esa coraxe teimosa e determinación firme a non dar nunca un partido por perdido, como explica o xornalista bilbaíno Galder Reguera no seu libro Hijos del fútbol (Lince ediciones 2017). Unha actitude do cadro técnico e de xogadores, unha forma de instalarse no mundo por parte da afección, indemne á desesperanza, que fai que o vínculo do seareiro co seu club sexa tamén como «sufridor». Emoción máis frecuente na afección do Celta noso que a do Athletic, que explicou de marabilla Enrique Ballester no seu libro Infrafútbol (Libros del Kao, 2014), como unha paixón que pode meternos doses de desengano e pode «matarnos (en sentido figurado, claro está) lentamente».

Emocións que quizais poidan axudar a entender o que pasou en Balaídos na primeira parte do partido do domingo co Athletic e na segunda do xoves co Osasuna, onde os de Giráldez amosaron a súa peor versión. Unha preocupante debilidade deportiva, no que atende ao xogo, que non pode ser atribuída nin a decisións arbitrais nin ao axustado do calendario da Liga. Un nivel moi baixo das fichaxes, que polo visto até agora non melloran nin de lonxe o cadro do pasado ano, onde se bota moi en falta o bo pé de Mingueza e Fer López, para os que non parece existir recambio. Nin para Borja, unha incógnita o seu estado, nin para Iago Aspas, que na súa derradeira tempada, é máis necesario que a pasada.

A derrota diante do Athletic foi clarísima, o resultado 0-2 curto para os méritos dos visitantes, que perderon a oportunidade de golear. Edin Trizic escachizou o inxenuo plan de partido de Giráldez, que fixo até sete cambios no once de gala, que corenta e oito horas antes presentará co Osasuna. Tras unha boa saída do Celta, con Jutglá rapidísimo na boca do gol, o que fora adestrador do Borussia inmobilizou no centro do campo a Febas, moi desorientado, grazas a un Sancet moi poderoso, co que abondou para que o debutante Hugo González non tocara balón como un falso nove ou como se lle chame. Foi aínda peor a debilidade defensiva, onde o debutante Faye amosou carecer, polo momento, do nivel mínimo esixido nesta competición. Como, quizais o máis preocupante, foi a actitude conformista, a ausencia da presión, onde se perderon todos os duelos, onde algúns xogadores como Moriba e Rueda baixaron os brazos, como triste foi ver en cada saída de balón a Starfelt parar, iso si, incapaz de darse unha reviravolta, sen saber qué facer coa pelota. Incrible nun equipo dos de Claudio. En definitiva e resumindo o visto: en Balaídos, a afouteza foi dos leóns.

Ninguén é intocable, nin sequera Claudio Giráldez no Celta de Marián. Convenlle ao de Cans dar algunha explicación técnica para as súas aliñacións e trocos máis aventureiros, o domingo catro dun golpe, a comezos da segunda parte. Certo que melloraron o xogo e a actitude durante un cuarto de hora, en boa medida grazas a Miguel e Iago e ao compromiso de Yoel Lago, os únicos que parecían atreverse e querer. Explicacións que o público tamén solicitou co seu silencio, mesmo a grada de animación estivo caladiña nalgunhas fases, as máis tristes, onde nin sequera se enxergou unha raioliña de remontada. Houbo tamén asubíos, que o adestrador debe valorar.

Ao Celta nunca lle foi doado comezar, cústalle collerlle o ritmo a competición. O pasado ano foron empates consecutivos, os que crearon certa intranquilidade entre a afección. Este ano son dúas as derrotas e catro os goles recibidos en Balaídos. Hai tempo para reiniciar con humildade e corrixir erros. Antes de abrir a competición europea en Chipre, apenas dentro de quince días, conviña normalizar a situación na Liga.

Publicado en Faro de Vigo: 01/09/2026

A desfeita de Sesma

/en , , , , , , /por

Imaxinabamos que na súa cuarta tempada Claudio Giráldez sería capaz de superar o meigallo do partido inaugural, que dobrega adoito ao Celta, incapaz de gañar, sexa cal fose o rival, nas súas estreas en Balaídos. E o que é a súa primeira consecuencia: darlle o primeiro desgusto a un celtismo sempre prudente coas vitorias como atento á esperanza do ano que ven, como a cantou A Roda na súa foliada do Celta: «sempre andan dicindo que o ano que ven e chega outro ano e pasa tamén».

Pois despois do que vimos no serán do xoves, tampouco Claudio foi capaz de evitar o meigallo e iniciar a 26/27 cun triunfo na nova alfombra de Balaídos, castigada polo chuvascada. Durante a primeira parte o Celta cumpriu o obxectivo do plan de partido, pero na segunda deuse un trompazo de coidado. Fracaso deportivo que non se pode xustificar pola falta de preparación na pretempada, ausencia de fichaxes, que non é momento de valorar, nin sequera polo estado do terreo de xogo, mudado en tempo récord pola coidadora do xardín celeste, o que merece todas as beizóns. O certo é que o Celta fixo unha segunda parte patética que arruinou outro inicio de liga.

Abondaron dúas xogadas pouco afortunadas en apenas doce minutos para estragar un partido que comezara de marabilla cun gol de Aspas dos seus, de alta escola e fermosa factura, eliminando rivais e xutando raso ao pao máis longo, onde o gardameta non pode chegar. Cun tanto para non esquecer, o Merlín de Moaña reivindicábase no inicio en Balaídos da que será a súa derradeira tempada, na que non renuncia a saír no once de gala, asumindo a responsabilidade da capitanía e de formar parte da tripleta atacante con Pablo e Williot, renovada con respecto á que xogou en Mestalla.

No entanto foron poucas as outras novidades de Claudio, coa excepción da incorporación de Moriba e a ausencia de Carreira, o que deixou as bandas para os nosos Javis, Galán e Rueda, que por desgraza non tiveron a súa mellor tarde. Nin o estremeño, a quen sinalaron penalti nunha man aparentemente fortuíta, ademais de non entenderse para nada coa complexa sintaxe de Williot, nin o malagueño, tampouco estivo para botar foguetes, pouco participativo no xogo, algo atrevido na circulación do balón, mais incapaz de sincronizar a súa carreira coa de Pablo Durán, imprecisións que semellan comprensibles pensando no teatriño que a pasada semana se formou co seu traspaso ao Nottingham.

Por ventura, no inicio da primeira parte, Miguel Román facilitou coa súa batuta invisible que todo fluíse, a pesar de que polas bandas o xogo celeste non rulaba. Outro cantar ben distinto foi cando no 51´, a comezos da reanudación, o Celta quedou en inferioridade, tras a expulsión de Marcos Alonso, o valadar celeste que non chegou como e cando debera a un balón dividido que xogaba a Iker Muñoz. Unha entrada fea, mais nada doutro xoves, que o VAR, moi severo co Celta, que até entón apenas fixera dúas faltas, por máis dunha ducia do Osasuna, aconsellou a Sesma López que mudase o cartón amarelo por outro vermello, tal como fixo. E nesa decisión arbitral naufragou o Celta, que tardou doce minutos en irse a pique.

Mentres Starfelt substituía a Iago, coa intención de darlle consistencia a medula, o primeiro balón que os navarros chimparon a área serviu para que Kike Baraja empatase, gañándolle a posición a Rueda. Unha calamidade, a que dez minutos despois contribuíu Galán coa súa man involuntaria, que Sesma non dubidou en asubiar como claro penalti. Budimir nesta ocasión non errou e colocou aos rojillos por diante.

Faltaban 25 minutos e Claudio foi metendo no campo todo o que dispoñía. Carreira mellorou cento por cento o compromiso e a fiabilidade de Galán; Jones entrou mellor ca Rueda e Jutglá abriu o espazo de creatividade que Durán non intentara. Mais xa era tarde para arranxar a desfeita de Sesma López que no 8´ do tempo engadido deu un recital de indecisión cando concedeu e anulou un gol do Osasuna. O Celta foi vencido por dúas decisións arbitrais moi polémicas e interpretables, o que é lexítimo e inevitable na competición, mais que tamén abre o debate sobre a equidade destas decisións cando resultan tan determinantes para o resultado.

Con todo, estes tres puntos perdidos constituirán un maior acicate para o partido do domingo co Athletic que na terceira xornada xa chega tan necesitado coma o Celta. Xaora esta tempada o Celta xoga con dous cadros, e se nos doe o de Claudio, tamén podemos gozar coa fortuna do de Fredi, como sucedeu fronte o Andorra. E, se non abondase, estimulante foi o sorteo de Europa League, que nos levará a xogar contra grandes como o Celtic en Glasgow, un partido para a historia do celtismo, ou recibir outra vez á Juventus, lembrando aquel catro cero histórico de 2000. Marabillas para o celtismo que nesta tempada non daremos feito con tantas emocións!

Publicado en Faro de Vigo: 29/08/2026

Alborada do fútbol vigués

/en , , , , , , , , , , /por

Dedico o artigo da semana en Faro de Vigo ao coloquio organizado polo Instituto de Estudios Vigueses sobre os albores do fútbol en Vigo entre 1873 e 1923:

Rematada a gran campaña do Celta, con clasificación europea do primeiro equipo como sexto na Liga e playoff de ascenso do Celta Fortuna como subcampión de 1ª RFEF, a tempada deu tamén bos froitos para incrementar o acervo da cultura celtista. Entre as publicacións destaca o libro de Xavier Sánchez Pazos, Un equipo para un país. O Celta e a galeguidade (Rio 1923), coidada edición da que é a primeira historia social do Celta. Obra monumental de lectura aditiva, moi recomendable, froito dunha investigación que rescata numerosos datos de erudición celtista sobre un equipo potente creado para transcender o local e representar a Galicia nos campionatos de liga. Libro fonte de 464 páxinas supera aos catro volumes de Historia del Celta (Faro de Vigo 2012) de Fernando Gallego Arzuaga, referentes até agora.

Idéntica orientación de incrementar a nosa cultura futbolística tivo o animadísimo coloquio do Instituto de Estudios Vigueses sobre «Football e o Vigo moderno. Do Exiles ao Celta», na que intentamos reconstruír os cincuenta anos de fútbol vigués, anteriores a creación do Celta como fusión do Real Vigo Sporting CF (1913) e o Real Fortuna (1905). Ramón Cabanelas abordou a protohistoria do fútbol vigués. Defendeu o carácter de Vigo como porto onde primeiro se xogou ao fútbol en España, en base a noticia de Faro de Vigo de 8 de xuño de 1876 que anuncia «os ingleses [refírese aos empregados do Cable Inglés chegados en 1873] xogan a pelota»; no mesmo ano no que se funda o Académica de Coímbra, o club de fútbol máis antigo da península que está celebrando o seu sequiscentenario. Con todo, será o 7 de decembro de 1880 cando aparece en Faro de Vigo a que pode considerarse a primeira mención concreta ao fútbol en Vigo: «Moitos ingleses pasaron a tarde de onte xogando á pelota nos Cadros do Malecón». Noticias posteriores e fotografías identifican o Exiles F.C. (1903) de empregados do Cable Inglés como primeiro club de fútbol de Vigo.

Nos albores futbolísticos vigueses teñen importancia decisiva as dúas primeiras décadas do século XX, cando Vigo se industrializa como porto atlántico, duplica a súa poboación até os 78.000 mil habitantes, conta cun servizo metropolitano de tranvía, numerosas publicacións periódicas, unha punxente actividade do sport en diversas modalidades e ximnasios e dun asociacionismo de lecer diverso, expresión do movemento moderno. Non é de estrañar que fose na Escola de Artes e Oficios, prendesen en 1903 os dous primeiros gromos do Celta, o equipo Macht e despois Arte y Sport, do que nacería o primeiro club noso, o Vigo Football CF (1903-1905), semente de arte, cultura e fútbol, onde reside o ADN do Celta actual, que foi integrando a varios clubs, o News, o Español (1910) e o Sporting Vigo (1911), que formaron o Real Vigo Sporting Club (1913). Coa creación do Fortuna (1905-1906), só un ano despois da anexión de Bouzas polo concello de Vigo, aparecerá unha rivalidade interlocal entre os dous mellores equipos no campionato galego.

No proceso de fusión entre estes dous rivais, houbo xenerosidade e altura de miras de persoas diversas. Manuel de Castro «Handicap», xornalista conservador de Faro de Vigo, que dende 1915 a defendía nas súas columnas. Pepe Bar Vilaboa, auténtico modelo de sportman, presidente do Fortuna e facilitador do proceso. Xoán Baliño Ledo, o executor xurídico da fusión, probable responsable do nome, das cores da indumentaria e da orientación galega do club do que foi o primeiro secretario, como sería secretario do concello de Vigo o 18 de xullo de 1936, cando foi fusilado o alcalde Emilio Martínez Garrido, sendo depurado e apartado das súas funcións durante unha década.

O historiador José Luis Mateo propuxo no coloquio engadir ao tridente (Castro, Bar e Baliño) de fundadores a figura de José Sobrino González «Pepe de Vincios», xornalista e presidente do Real Vigo FC en 1910, fotógrafo do Eco de Galicia de Avelino Rodríguez Elías. Como eu reivindico no proceso de fusión o papel de Miguel Bezares Sillero, secretario do Fortuna, veterinario rioxano chegado a Vigo en 1912 para ocuparse do laboratorio municipal, xornalista de ideas progresistas, promotor da Asociación da Prensa, creador de Galicia Sportiva, cronista futbolístico do diario Galicia, La Concordia e Pueblo Gallego, mesmo participante no xuntoiro galeguista da Barxa (1930), abandonou Vigo dous anos despois.

Diante do interese por este tema clave na cultura celtista, podería facerse unha edición facsímile do libro de Celso González Villar Los albores del fútbol vigués 1905-1923 (Faro de Vigo 1959), precedida por un limiar contextualizador desta crónica, tamén gráfica, que contribuíu a fixar un relato dos primeiros clubs de fútbol autóctono. Unha edición asumible e reveladora, que poderían compartir o Instituto de Estudios Vigueses e Río 1923, editora do Celta.

 

Celtiña celtista

/en , , , , , , , , , /por

Cunha vitoria clara sobre un Sevilla salvado, o Celta pechou a tempada, quizais a mellor das tres de Claudio Giráldez. Un Celta xiraldino que competiu con gran nivel na Liga, onde obtivo unha extraordinaria sexta posición, igualando a mellor conseguida hai unha década, como tamén foi excelente o desempeño na Europa League, onde chegou a cuarto finalista e fixo partidos memorables. Tempada na que o cadro técnico de Giráldez enriqueceu o seu xogo propositivo, con variantes e mesmo alternativas, ás que non foron alleos grandes triunfos como visitante, incluídos os do Bernabeu e do Metropolitano, un dos tres mellores do campionato, como non se poden esquecer a súas dificultades en Balaídos, como un dos peores locatarios, que fixeron rosmar a sempre esixente bancada do Fragoso.
Tempada, ademais, na que se consolidou o modelo de xestión da presidenta Marián Mouriño, enraizando o club na súa identidade de equipo de Galicia. Un modelo alternativo á deriva errática, na que o Celta caera co sobrevalorado Benítez, capaz de reconectar co proxecto deportivo de canteira como coa tradición galeguista dos fundadores. Unha arriscada viraxe comunicativa de 360 graos, non exenta de riscos e do pagamento de peaxes inevitables da xestión anterior.
Etapa da presidencia de Carlos Mouriño na que merecen ser destacadas as súas once tempadas consecutivas en Primeira que, coa vindeira, serán xa quince, superando aqueloutra xeira do Celta de posguerra de 45-46 á 58-59. Como, outrosí, colocar ao Celta na décima posición da clasificación histórica, entrando a formar parte do selecto grupo de equipos que superan os dous mil puntos e as sesenta participacións ligueiras. Logros que sitúan ao Celta como o club histórico do fútbol galego, moi por diante do Deportivo, ás portas de derbis futuros, que darán alicientes ao celtismo galeguista.
Na noite do sábado, o celtismo, como Claudio Giráldez e o cadro de xogadores, sabían que a madurez do proxecto esixía recuncar si ou si na Europa League, a competición favorita do Celta. E había que facelo gañando, sen agardar a calquera outro resultado, para continuar facendo historia. Con esa intención, o adestrador porriñés sacou un dos seus once preferidos: a súa defensa habitual de canteira con Marcos Alonso de referente, o tridente atacante de Williot, Borja e Iago e a estrutura media de carrileiros profundos, Carreira e Rueda, e medios potentes, Moriba e Fer López. Equipo que saíu decidido a construír dende as biqueiras de Javi Rodríguez e Yoel Lago, unha feliz revelación de madurez e carácter das oito últimas xornadas.
Por desgraza, ao Celta axiña se lle notou que chegaba ao derradeiro exame coas forzas xustas e non era capaz de saír en superioridade, coa excepción das carreiras de Javi Rueda que por desgraza nunca atopaban rematador. Foi a da primeira sesión un pobre balance para un Celta obrigado máis a defenderse ca de crear superioridades no eido sevillano. Durante o intervalo, Claudio debeu de erguer a voz e obrigou aos seus carrileiros a abrir todo o campo posible. Foron quince minutos excepcionais. Un Celta transformado en tsunami, dirixido por un potente Fer López, o mellor dos celestes, que activou as súas pezas e comezou a producir xogadas combinadas preciosas. Un fútbol electrizante e fermoso, que nos lembrou a de partidos memorables como o de Chamartín, un asedio atacante afouto e incansable, que puido traducirse en media ducia de tantos. Por ventura, gol chegou no 51’, froito dun xutazo de Moriba (por desgraza, probable primeira venda á Premiere) dende moi lonxe da frontal que bateu nun defensa, o que confundiu ao gardameta Nyland.
Co marcador por diante, baixo a treboada que a AEMET anunciara para catro horas antes, os de Claudio acurrularon aos sevillistas. Williot finalizou un ataque cun xute que se desviou uns centímetros do pao. Fer López non chegou a un gran centro de Carreira que, a seguir, recolleu un rexeitamento que transformou nun globo de precisión que bateu na cruceta. Aspas moi xeneroso deixou un balón para que Borja incrementase a súa conta goleadora… Con semellante avalancha, os visitantes, un pouco desmotivados, decidiron salvar os mobles para evitar males maiores. Certo que o Celta cos cambios tamén se organizou para defender o resultado. Xaora, os minutos finais foron incertos, xa que os visitantes tiraron de orgullo con chegadas que obrigaron a dúas grandes intervencións de Radu. O celtismo, sempre paciente e humilde, agardou ao desconto para expresar a súa ledicia e orgullo pola proeza europea cantando «A rianxeira», o himno reservado só para as grandes ocasións.
Así é o Celtiña de Claudio, afouto, humilde, paciente, responsable, intenso, disciplinado, xeneroso no esforzo, un «Celta europeo», sintagma equivalente a «Celta claudio» ou «Celtiña celtista». Gratitude para este Celta que tanto nos emocionou desde o mes de agosto. Coma sempre o de sempre: ala Celta!
Publicado en Faro de Vigo: 25/05/2026

A Síndrome do Impostor

/en , , , , , , , /por

Cando remate esta terceira tempada de Claudio Giráldez como adestrador do Celta, haberá tempo para explicar os extraordinarios resultados obtidos polo equipo como visitante, con cifras de récord, entre os tres mellores da competición, como entender as razóns de derrotas por amplas goleadas, que deixan mudo e aplanado Balaídos diante do Alavés, Oviedo e Levante, tres equipos modestos que chegaron a Vigo ao bordo do abismo e saíron esperanzados polas súas inesperadas remontadas nas segundas partes, onde foron superiores aos desconcertados celestes.

Quizais, as vitorias lonxe de Balaídos, como a máis recente, a memorable diante do Atlético no Metropolitano, poidan explicarse botando unha ollada no manual de xiraldismo básico, como unha combinación perfecta de resiliencia defensiva coa explosividade creativa de Williot, case sempre participante nos mellores goles celestes, asociado a experiencia de Borja Iglesias, un dianteiro feliz con Claudio no banco, que está completando unha das súas mellores tempadas da súa longa traxectoria. Porén, para explicar as tres derrotas no coliseo do Fragoso, habería xa que acudir á biblioteca e procurar nun manual de educación emocional o apartado dos medos, e dentro deles a entrada dedicada á síndrome do impostor (SI), á que tantas veces recorren os guionistas do audiovisual.

Trastorno emocional moi común, que afecta nalgún momento das súas vidas, ao oitenta por cento da poboación, a SI explica que persoas capaces dubiden dos seus éxitos e os sintan como unha fraude, a pesar da súa máis ca evidente capacidade para enfrontar situacións difíciles. SI que decote obedecería ao temor, no caso do Celta xiraldino, a ser descuberto como máis feble e incapaz do que aparentan os seus resultados. Como tampouco sería un disparate atribuír a parálise, que este medo provoca, a un perfeccionismo extremo, que leva a esixirse niveis de excelencia tan elevados que serían inacadables. Hipótese que despois do serán de procrastinación e conseguinte derrota co Levante, como das declaracións do propio Giráldez ao seu remate, «cando non somos humildes, perdemos», confirmaría que a alfombra do Fragoso é o escenario dunha serie de terror deportivo protagonizada polo equipo celeste sometido aos efectos da SI. Un Celta de película, de medo!

O peor do caso é que os seareiros do Celta coñecemos xa o argumento da película, que diante do Levante foi case un calco do sucedido co Alavés. A saída foi esplendorosa, que anunciaba a intención dos de Giráldez de liquidar pola vía rápida a clasificación europea. No once de gala, con oito canteiráns, xuntou a boa parte das mellores biqueiras do cadro e escolleu a Fer e Sotelo para acompañar a Aspas na dirección de semellante orquestra. E aos dous minutos de xogo, Fer xa puido abrir o marcador, pero só non foi capaz de superar ao porteiro valenciano. Dous minutos máis tarde, Jutglá si soubo facelo, despois de chegar caneando ao interior da área e xutar ao pao longo. Outro golazo do catalán que sería, outra vez, o mellor dos celestes, inaccesible ao desánimo, desbordando sempre afouteza. Non se podía agardar mellor inicio, continuado por Aspas cun xute de sete estralos co que puido chegar o segundo.

Por desgraza, a clara superioridade no xogo nas dúas areas e co marcador por diante, o Celta foise desacelerando até chegar a unha fase de fútbol conformista, lento e insípido que agoiraba o que por desgraza sucedeu, cando faltaban uns minutos para o intervalo. Os visitantes empataron tras un xutazo tremendo de Arriaga dende moi lonxe que Radu, cegado polo sol, axudou a introducir na propia porta. O que foi heroe no Metropolitano cometía un erro fragrante!

Tras a filípica de Giráldez no vestiario, O Celta recuperou a iniciativa e a velocidade. En apenas tres minutos Jutglá aproveitou unha asistencia de libro de Rueda, cando Fer meteu unha marcha máis abrindo o xogo pola banda. Foi, entón, cando debeu aparecer o impostor por Balaídos e os de Giráldez volveron as andadas, a un fútbol sen chispa ningunha, confusión que os visitantes souberon aproveitar para ensaiar o que tanto éxito lle dera na primeira. O empate chegou cun trallazo dende fóra da área que perforou a meta de Radu. Balaídos sabía que a traxedia da remontada visitante chegaría. Foi en apenas catro minutos, cando Roger Brugué, que acababa de entrar, marcou dunha cabezada nun saque de recanto, que ninguén defendeu.

Giráldez fixo entón os cinco cambios, pero os visitantes co marcador por diante souberon marear un partido, no que se xogaban a posibilidade de seguir na pelexa pola permanencia. Certo é que Borja Iglesias puido marcar e que houbo algunha disputa na área que puido considerarse penalti, pero o Levante non se deixou intimidar. Outra vez máis, o Celta reaccionaba tarde, tras outro partido pésimo, probablemente, mal concibido polo equipo técnico e aínda peor desputado. A clasificación europea subiu de prezo, tamén para o Celta.

Publicado en Faro de Vigo: 14/05/2026