Cambio do xogo

Os Premios da Crítica de Galicia, que o vindeiro ano, coincidindo co seu cincuenta aniversario, contarán cunha modalidade de Cultura Deportiva, escolleron como lema da edición 2026 unha frase da escritora Begoña Caamaño, que merecería un graffitti de Lula Goce ás portas de Balaídos: «É o momento non de cambiar de regras, senón de cambiar de xogo». Unha frase literaria da escritora viguesa, autora de Circe ou o pracer do azul (Galaxia 2009) que expresa que non é o momento de mudar tanto os proxectos como si da forma de xestionalos. Unha referencia explícita a que é o xogo, e a súa combinatoria de persoas e accións, o que dirime o balance entre os acertos e os erros, as vitorias e as derrotas, as ledicias e os padeceres, as subidas e as baixadas. Análise sesuda que no ouruga de regreso de Balaídos aclaraba o farmacéutico Carrascal co leme da súa experiencia: «no caso do Celta non hai derrotas». Pareceume un aforismo brillante que explicaría que nalgúns partidos os resultados celestes son simplemente insatisfactorios, pensei eu, encontros nos que o algoritmo de Claudio Giráldez non resultou totalmente fiable. Posición que corroborou, antes que a viaxe en Vitrasa iniciase o seu traxecto urbano, unha socia con seis décadas de carné que dixo rindo que resultados coma este, 1-2 coa Juventus non eran dos que facían dano, que ben estaba ela curtida co seu Celta.

E tiña toda a razón, a nosa compañía de viaxe que perder no último minuto contra a Juventus, como sucedera en Nicosia, no partido de debut da Europa League resultou decepcionante. Resultados que anoxaron a toda a afección, cando só aspirabamos a puntuar xa que en ambos os dous partidos non merecemos a vitoria. Estivemos pouco finos para aspirar a gañar a rivais de entidade, como foi o xoves á noite unha Juventus que nada tiña que ver con aqueloutra de hai vinte e seis anos, o nove de marzo de 2000, recibiu unha malleira dun Celta tremendo, moi superior ao de hoxe, no que Mostovoi e Mazinho asombraban nos coliseos europeos. O Celta de Giráldez ten un potencial máis discreto, e aínda por riba rebaixado polas lesións que o deixaron esta semana en cadro. Pezas básicas do mecano de Giráldez, como Miguel Román, Starfelt, Borja Iglesias, Pablo Durán e Jones El-Abdllaoui continúan na enfermaría.

Ausencias que obrigaron a Giráldez a ensaiar unha nova tripla atacante formada por Hugo, Jutglá e Williot. Precariedade que na segunda parte obrigou a Hugo Burcio a disputar vinte minutos, cando Febas quedou esgotado, no seu labor de cubrir terreo, aínda tímido de máis no xogo asociativo que lle corresponde conducir. Unha solución mitigada pola saída de Aspas como revulsivo, mais xa cando os turineses lograran o empate. Xaora o que resultaron decisivas no balance de positivos e negativos foron dúas xogadas nas que participou Marcos Alonso, colaborador involuntario de ambos os dous goles visitantes, nos que por desgraza errou de forma clamorosa e inexplicable.

Coma sucedera co partido de Nicosia, o Celta non mereceu ser derrotado, pelexou táctica e fisicamente á mesma altura que os seus visitantes, como os igualou en intensidade, o que debe ser recoñecido, máis alá do mal resultado acadado. Diante da Juventus houbo moitos minutos bos do Celta, nos que con excelente nivel defensivo, os atacantes tiveron a oportunidade de ampliar o marcador. Tras o temperán gol coral, no que participaron até catro xogadores e finalizado por Hugo Álvarez, o Celta puido ampliar a diferenza. Inevitablemente foi cando lembramos que o marcador da última visita juventina finalizou con 3-0 na primeira parte.

A pesar de que o computo entre erros e acertos foi insatisfactorio sería inxusto non salientar que o Celta mellorou en case todas as facetas do xogo con respecto aos partidos de inicio desta tempada. O feliz regreso á defensa de Javi Rodríguez ordenou ao equipo e facilitou a profundidade de Hugo Álvarez no corredor interior. Merece recoñecerse a versatilidade de Jutglá para atacar os balóns longos e batallar afoutp cos centrais visitantes. E, como non, abeizoar a madurez de Yoel Lago, esixindo compromiso aos colegas, dándolle a cara e as costas ao xigante Woltemade, a pesar de que non puido impedir que abrise o marcador. Foi tamén un bo partido de Hugo Álvarez, ao que se lle levaba agardando moitos meses en Balaídos, que soubo aproveitar o espazo interior e a certeira definición no gol. Certo é que outros non estiveron ao nivel que se lles agardaba, entre os que é inevitable citar a noite deplorable de Marcos Alonso como a incapacidade de Driouech de marcar algunha pequena diferenza.

Non está doada a clasificación para a segunda rolda da Europa League, non nos imos enganar. O próximo partido Celtic-Celta en Glasgow será deses que fagan celtismo e sinalen cales serán as aspiracións europeas. Haberá que cambiar de xogo, sen renunciar ao patrón Giráldez, que aínda pode facer historia.

Publicado en Faro de Vigo: 17/10/2026