Listado de la etiqueta: juventus

Cambio do xogo

Os Premios da Crítica de Galicia, que o vindeiro ano, coincidindo co seu cincuenta aniversario, contarán cunha modalidade de Cultura Deportiva, escolleron como lema da edición 2026 unha frase da escritora Begoña Caamaño, que merecería un graffitti de Lula Goce ás portas de Balaídos: «É o momento non de cambiar de regras, senón de cambiar de xogo». Unha frase literaria da escritora viguesa, autora de Circe ou o pracer do azul (Galaxia 2009) que expresa que non é o momento de mudar tanto os proxectos como si da forma de xestionalos. Unha referencia explícita a que é o xogo, e a súa combinatoria de persoas e accións, o que dirime o balance entre os acertos e os erros, as vitorias e as derrotas, as ledicias e os padeceres, as subidas e as baixadas. Análise sesuda que no ouruga de regreso de Balaídos aclaraba o farmacéutico Carrascal co leme da súa experiencia: «no caso do Celta non hai derrotas». Pareceume un aforismo brillante que explicaría que nalgúns partidos os resultados celestes son simplemente insatisfactorios, pensei eu, encontros nos que o algoritmo de Claudio Giráldez non resultou totalmente fiable. Posición que corroborou, antes que a viaxe en Vitrasa iniciase o seu traxecto urbano, unha socia con seis décadas de carné que dixo rindo que resultados coma este, 1-2 coa Juventus non eran dos que facían dano, que ben estaba ela curtida co seu Celta.

E tiña toda a razón, a nosa compañía de viaxe que perder no último minuto contra a Juventus, como sucedera en Nicosia, no partido de debut da Europa League resultou decepcionante. Resultados que anoxaron a toda a afección, cando só aspirabamos a puntuar xa que en ambos os dous partidos non merecemos a vitoria. Estivemos pouco finos para aspirar a gañar a rivais de entidade, como foi o xoves á noite unha Juventus que nada tiña que ver con aqueloutra de hai vinte e seis anos, o nove de marzo de 2000, recibiu unha malleira dun Celta tremendo, moi superior ao de hoxe, no que Mostovoi e Mazinho asombraban nos coliseos europeos. O Celta de Giráldez ten un potencial máis discreto, e aínda por riba rebaixado polas lesións que o deixaron esta semana en cadro. Pezas básicas do mecano de Giráldez, como Miguel Román, Starfelt, Borja Iglesias, Pablo Durán e Jones El-Abdllaoui continúan na enfermaría.

Ausencias que obrigaron a Giráldez a ensaiar unha nova tripla atacante formada por Hugo, Jutglá e Williot. Precariedade que na segunda parte obrigou a Hugo Burcio a disputar vinte minutos, cando Febas quedou esgotado, no seu labor de cubrir terreo, aínda tímido de máis no xogo asociativo que lle corresponde conducir. Unha solución mitigada pola saída de Aspas como revulsivo, mais xa cando os turineses lograran o empate. Xaora o que resultaron decisivas no balance de positivos e negativos foron dúas xogadas nas que participou Marcos Alonso, colaborador involuntario de ambos os dous goles visitantes, nos que por desgraza errou de forma clamorosa e inexplicable.

Coma sucedera co partido de Nicosia, o Celta non mereceu ser derrotado, pelexou táctica e fisicamente á mesma altura que os seus visitantes, como os igualou en intensidade, o que debe ser recoñecido, máis alá do mal resultado acadado. Diante da Juventus houbo moitos minutos bos do Celta, nos que con excelente nivel defensivo, os atacantes tiveron a oportunidade de ampliar o marcador. Tras o temperán gol coral, no que participaron até catro xogadores e finalizado por Hugo Álvarez, o Celta puido ampliar a diferenza. Inevitablemente foi cando lembramos que o marcador da última visita juventina finalizou con 3-0 na primeira parte.

A pesar de que o computo entre erros e acertos foi insatisfactorio sería inxusto non salientar que o Celta mellorou en case todas as facetas do xogo con respecto aos partidos de inicio desta tempada. O feliz regreso á defensa de Javi Rodríguez ordenou ao equipo e facilitou a profundidade de Hugo Álvarez no corredor interior. Merece recoñecerse a versatilidade de Jutglá para atacar os balóns longos e batallar afoutp cos centrais visitantes. E, como non, abeizoar a madurez de Yoel Lago, esixindo compromiso aos colegas, dándolle a cara e as costas ao xigante Woltemade, a pesar de que non puido impedir que abrise o marcador. Foi tamén un bo partido de Hugo Álvarez, ao que se lle levaba agardando moitos meses en Balaídos, que soubo aproveitar o espazo interior e a certeira definición no gol. Certo é que outros non estiveron ao nivel que se lles agardaba, entre os que é inevitable citar a noite deplorable de Marcos Alonso como a incapacidade de Driouech de marcar algunha pequena diferenza.

Non está doada a clasificación para a segunda rolda da Europa League, non nos imos enganar. O próximo partido Celtic-Celta en Glasgow será deses que fagan celtismo e sinalen cales serán as aspiracións europeas. Haberá que cambiar de xogo, sen renunciar ao patrón Giráldez, que aínda pode facer historia.

Publicado en Faro de Vigo: 17/10/2026

Noite redonda

Foi a do xoves unha noite redonda na que Balaídos celebrou que «Galiza volvía a Europa», desde aqueloutra inesquecible de afouteza celtiña do 4 de maio de 2017 co Manchester United, na que sempre lembraremos como o gran Sergio Álvarez sostivo sen pedir papas ao equipo de Eduardo Berizzo dos continuos envites dos diaños vermellos que, finalmente, levarían o encontro grazas a un gol de Rashford, tras un memorable saque de falta dende a frontal. Tras oito anos daquela histórica semifinal de Europa League, na que no encontro de volta en Old Trafford nos faltou apenas unha biqueira de Beauvue para prendernos por fin no corno da lúa, o Celta de Giráldez non decepcionou e ofreceu outra das súas noites máxicas europeas, certo que máis sobria que aqueloutras memorables co Liverpool (3-1) do 98, co Benfica (7-0) e Juventus (4-0) do 99 de Europa League, co Ajax (3-2) e co Arsenal (2-3) da inesquecible despedida da Champions League de 2003-2004, tamén a do noso último descenso a Segunda, o que nunca esquece o celtismo máis memorioso, temeroso dos perigosos entusiasmos europeos cando temos no vestiario fabas contadas.

E se non abondase, tras un pésimo e decepcionante inicio de liga ordinaria, o Celta de Claudio necesitaba o partido co accesible PAOK de Salónica para resucitar e ofrecer unha primeira e contundente vitoria do curso. Competición europea que o celtismo asume como unha posibilidade de gozar de cada un dos oito partidos, sen renunciar a soñar, se veñen ben dadas, cunha participación na final do 20 de maio en Estambul. E a do xoves foi unha desas noites felices de fútbol do aqueladiño Balaídos, que acolleu con respecto á ruidosa afección visitante, que nunca desistiu de apoiar aos seus, tanto cando foron por diante coma cando os celestes lles comeron a figura. Noite na que un celtismo responsable –cada vez máis anovado xeracionalmente, convocado polas voces telúricas das Fillas de Cassandra e de Mondra, o bailador que fusiona a tradición coa ollada deitada no porvir– berrou contra o noxento xenocidio israelita en Palestina e celebrou a vitoria co seu mellor repertorio musical: un miudiño e unha rianxeira (certo que un pouco precipitados), adozados por unha espectacular interpretación coral da Oliveira, que deixou abraiados aos macedonios visitantes coa solemnidade adquirida polo himno de Pucho Tangana.

Como anunciaba o cartel conmemorativo, unha tradición gráfica recuperada pola UEFA para cada partido da competición, no Campo do Fragoso enfrontouse o fútbol atlántico do Celta, representado pola porta granítica de Silverio Rivas, co mediterráneo do PAOK, representado pola Torre Branca, a icona máis recoñecible de Tesalónica, onde se aloxa o museo desta cidade, a segunda de Grecia, a principal da Macedonia grega, polo tanto balcánica. Enfrontamento que os adestradores deseñaron de forma moi distinta: mentres o visitante Razvan Lucescu pretendeu dormir o xogo, suxeitando ao Celta co balón no medio campo, Claudio buscou a velocidade para adquirir a verticalidade que lle faltou nos partidos de liga, asumindo un compromiso inequívoco co gol que servise de punto de inflexión, tanto na competición europea, tras a moi pobre imaxe ofrecida en Sttutgart, coma na liga, onde (como sucedera hai dous anos con Benítez) coquetea coas posicións de descenso. Pizarra táctica que o visitante controlou na primeira parte, onde se puxo por diante tras un erro de entendemento entre Manu Fernández e Javi Rueda, o coñecido tiro ao pé da defensa celeste. Tanto que non variou o plan de partido de Giráldez, que sacou un once de gala con case todas as súas figuras, dirixidas por Aspas como enganche, que batallou até o derradeiro salaio e marcou o gol do empate, unha cabezada perfecta na área pequena, asistida por Mingueza, que no primeiro engadido modificou o devir do partido e agardamos da tempada.

Na segunda parte, os visitantes pisaron cebolas diante dun xogo recoñecible xerado pola máquina xiraldina dirixida polo metrónomo de Damián, que volveu centradísimo, coa intención de quedar no once, sostida pola enerxía econtinuidade de Ilaix Moriba e Starfelt e modulada pola verticalidade de Javi Rueda e Williot. Así chegaron os goles de Borja Iglesias (seis en seis partidos consecutivos, unha marca que o coloca coma o mellor dos goleadores seleccionables por De la Fuente) e de Williot, o dianteiro celeste que ataca mellor o espazo, que destrozaron a defensa balcánica. Os celestes puideron ampliar o marcador, pero diante do partido do domingo co Atlético, a prudencia do adestrador da Louriña aconsellou conservar no mellor estado posible todas as súas pezas. Coa entrada de Jutglá e Bryan Zaragoza, o partido volveu animarse cunhas cantas xogadas bonitas de case gol, mentres o celtismo, tan realista coma soñador, celebraba esta primeira vitoria e enxergaba o futuro con maior confianza.

Publicado en Faro de Vigo: 04/10/25

Campo do Fragoso CLIII

celtacronica

PECHE MEMORABLE

Nun serán de festa e exaltación celtista, o equipo de Luis Enrique pechou a tempada en Balaídos de forma memorable. Noqueou ao contraataque e con aparente facilidade a un Madrid asequible, eivado sen a súa temible tripla dianteira. Os dous golazos de Charles puxeron en evidencia as fraquezas defensivas do equipo de Carlo Ancelotti, un adestrador que non se pode sentir moi cómodo no banco de Balaídos lembrando como en marzo de 2000 recibiu catro goles coa Juventus en oitavos da UEFA e onde só puido empatar co Milán, abrindo o vieiro para aqueloutra xesta celeste, o mítico 1-2 de San Siro en 2003, que supuxo o pase a oitavos de final na primeira participación celeste na Liga de Campións. A pesar da súa insistencia na segunda parte, cando os seus xogadores coñecían que cos empates de Atlético e Barça contaba aínda con posibilidades de título, o Madrid foi incapaz de marcar a un Celta moi solidario nas axudas defensivas e a un porteiro infraqueable baixo os tres paos. Ancelotti lembrará, pois, como en 2014 volveu ao pesadelo de Balaídos, onde perdeu de vez o tren dunha liga de vai e ven.

Non tardara moito o Celta en atuar ao Madrid. Dende os minutos iniciais, Krohn-Dehli conduciu ao Celta polos camiños da fantasía, os do xogo da serpe, que son os máis valorados na lameira do Fragoso. Apenas transcorreran cinco minutos cando o danés serviu cun cano preciso un balón co que Nolito avisou ao galego Diego López que ía ter un serán de moito traballo. Foron pouco despois Orellana, quen caneou preto da área pequena, e Nolito quen cun artístico taconazo abrían liñas de gol na área visitante. O Celta gozaba co seu xogo de toque fronte a un Madrid moi apático, que prefería as opcións do fútbol directo e a quen lle custou vinte e cinco minutos que Morata fixera o seu primeiro remate perigoso. Cando o partido se densificaba cun intercambio de golpes no medio do campo, nun gran duelo entre o brasilego Rafinha e o brasileiro Casemiro, chegou a xogada decisiva. Charles soubo aproveitar un erro garrafal do central Sergio Ramos e logo sentar cun caneo formidable a Diego López para marcar a porta baleira. O Celta conseguía o máis difícil, adiantarse na táboa de marcas.

Na segunda sesión, o Madrid saíu moito máis determinado e intenso. Nos minutos iniciais arreciou unha tempestade sobre a área celeste. Un paradón de Sergio Álvarez a un pexegazo de Morata e outro posterior de Isco evitaron o empate. Mais coma sucedera no primeiro tempo, o segundo tanto galego chegou cando máis apretaban os brancos (esta vez vestidos de laranxa), froito dun erro de Xabi Alonso, a quen pouco antes Ancelotti colocara de central. Charles interceptou a cesión do tolosano ao seu porteiro e volveu superar ao de Paradela. Quedaba case media hora de xogo, mais o Celta soubo xestionar con serenidade a súa vantaxe e tivo moitas oportunidades para conseguir o terceiro. Mágoa de poste de Bermejo nos minutos de desconto que tería sido un peche de ouro.

Con este gran partido, o Celta despedía en Balaídos unha magnífica tempada na que finalizará entre os dez primeiros. Foi o de onte un serán de saudades no que con certeza se despedían Rafinha e o propio Luis Enrique. A pesar das súas excentricidades e dalgúns caprichos e vacilacións iniciais o balance do adestrador asturiano da súa breve etapa en Vigo é excelente, tanto no que atinxe aos resultados, sobre todo nunha grande segunda volta, ao fermoso e sólido xogo do equipo, como pola súa aposta por mesturar a canteira cun grupiño de xogadores internacionais de calidade. Luis Enrique merece, pois, o respecto e gratitude do celtismo. Un peche memorable para o seu proxecto. Beizóns, Lucho!