Listado de la etiqueta: paul_auster

Vigo, cidade das ilusións

/en , , , , , , /por

Dedico o artigo da semana en Faro de Vigo a situación das infraestruturas e proxectos estratéxicos de Vigo:

Foi o escritor Paul Auster quen escribiu que «mudar de opinión é unha das cousas máis fermosas que a xente pode facer», admitindo, ademais, que o «trasacordo» é atribuíble máis a evolución do noso criterio que en deixarse convencer ou admitir que estabamos errados no que antes defendiamos. Iso foi, quizais, o que lle sucedeu a Luisa Sánchez, a vicepresidenta da Deputación de Pontevedra, cando propuxo un «pacto por Peinador» entre todas as administracións, no que a súa achegaría 200.000 euros por conexión aeroportuaria. Tras o fracaso dunha coordinación de rotas en clave galega, coma se dun único aeroporto con tres terminais conectadas se tratase, a incansable lideresa popular viguesa admitiu o que nunca fixera responsable ningún do seu partido: a deputación pontevedresa ten cartos para traer a Peinador máis voos no marco dos plans de Aena. O que se traduciría en incrementar os enlaces con Barcelona, recuperar os de Bilbao, Valencia e Sevilla, así como as conexións internacionais con Londres, París, Ámsterdam e Milán, até agora reservadas ao aeroporto Sã Carneiro do Porto, cando anuncia a enésima ampliación da súa terminal e o incremento de viaxeiros.

Certo é que tan relevante mudanza de criterio da activa candidata do Partido Popular a alcaldía de Vigo o máis probable é que quede en auga de castañas, por exceso de entusiasmo ou precipitación do anuncio, como xa lle sucedeu ao PP vigués noutrora con aquela montaña encantada presentada á prensa nesta cidade das ilusións. Mais a peza que move Sánchez, despois de dúas décadas de liderado hiperbólico e polarización con Feijoo e Rueda, obriga a Caballero a responder e abre un vieiro para recuperar o valor da política e da confrontación de pareceres. Secasí, oxalá que as populares recuncasen na estratexia normalizadora e Ana Ortiz, a delegada en Vigo da Xunta de Galicia, anunciase que tamén hai cartos suficientes para que Vigo se integre canto antes no sistema de transporte metropolitano terrestre e marítimo, rematando cunha inxustificable discriminación económica as 600.000 persoas que vivimos na area funcional de Vigo. Outrosí podería suceder se o goberno de España correspondese, sequera en forma de estudos preliminares, e abrise o primeiro cartafol do proxecto do tren metropolitano de Vigo (TMV), o «cercanías galego», chamado a protagonizar a mobilidade interior na década de 2040 en diante.

No caso de que quedase aberta a estratexia política de negociación do concello de Vigo co resto das administracións (deputación, Xunta, autoridade portuaria, universidade e goberno de España) abriríase unha interesante e novidosa axenda na que o desenvolvemento das infraestruturas estratéxicas é o tema principal, como é adoito no Vigo dos últimos cento cincuenta anos. Cómpre superar o conformismo cando se fala da saída sur ferroviaria cara Portugal, proxecto transfronteirizo con escasos avances. Outrosí sucede sobre a conexión directa de alta velocidade con Ourense, que evite a actual reviravolta por Santiago, para a que despois de máis dunha década de estudos de impacto medioambiental resultou inútil o acordo político arredor da inviable variante de Cercedo. Alternativa que parece sensato abandonar e estudar a proposta por un grupo de ferroviarios de trazala por Mondariz seguindo o río Tea. Como sería razoable valorar as posibilidades de modernización da Liña do Miño, que Adif xa puxo en marcha cun orzamento de 265 millóns no súmmun da incoherencia do Ministerio de Transportes. Como outro caso no que Vigo se xoga moitas das súas ilusións é conseguir para o porto a súa declaración como nodal da Rede Transeuropea de Transporte (TEN-T), entrando a formar do grupo máis selecto de cidades portuaria europeas, o que precisaría de conexión intermodal coa terminal ferroviaria da Plisan, diante da imposibilidade urbanística de que o tren chegue á terminal de Bouzas.

Foi tamén Paul Auster quen dixo que «todo pode mudar en calquera momento, de repente e para sempre». Mudanza de raíz pola que a Xunta cedeu (de forma sorprendente) os terreos da abandonada estación de autobuses ao concello. Mudanza pola que agarda outra lista de proxectos estratéxicos vigueses, nunha primeira instancia máis pendentes dos acordos entre as administracións que dos cartos para desenvolvelos. Agarda dende hai dúas décadas a construción da biblioteca do estado no barrio do Chouzo. Agarda o edificio dos antigos xulgados a súa reconversión en sede para o potente asociacionismo vigués. Agardan os edificios Siemens e Faraday no Campus do Mar de Teis a aceleración das súas obras, no horizonte da súa apertura en 2031. Como é imprescindible comezar xa o debate político e social sobre como ampliar o Hospital Álvaro Cunqueiro e a rede infradotada de atención primaria desta cidade das ilusións.

Onte 1912: O libro en catalán medra

/en , , , /por

O inicio da 35ª edición da Setmana del Llibre Català, que como é adoito coincide coa Diada do 11 de setembro, é unha oportunidade para tomarlle o pulso a saúde a un sector editorial que dende 2014 continúa medrando, tanto en vendas como en número de títulos editados. As vendas incrementáronse en 2016 no 3,60 % con respecto ao ano anterior, até chegar aos 236,65 millóns de euros (dez veces máis ca as do libro en galego), como tamén o número de título editados (11.343). Un libro en catalán que supón o 45,50 % do vendido en Cataluña (o libro en galego supón arredor do 15,00 % do vendido en Galicia), a pesar de que, se descontamos o libro de texto, a porcentaxe baixa até o 25,40 %.

Na información que leo en Ara chama a atención a importancia que Montse Ayats, presidenta da Associació d’ Editors en Llengua Catalana, concede aos títulos traducidos (o 20,00 % do total), á presenza de autores internacionais na Setmana, na que Paul Auster presentará a edición en catalán de 4 3 2 1, como á visita de dezaseis editores estranxeiros que manterán reunións coas editoras catalás. Estudar o modelo desta Setmana paga moito a pena para a angueira galega de refundar as nosas feiras do libro.

Onte 1240: Encontros en negro

/en , , , , /por

redondo_feijoo_villar_corbillonMagnífico serán literario, coincidindo cos enterros da sardiña, o que onte organizou Pedro Iturburúa no IES Torrente Ballester de Pontevedra. Baixo a denominación «Encontros en negro», Dolores Redondo, Domingo Villar e Pedro Feijoo conversaron con Ramón Rozas sobre a súa concepcion do xénero negro e a súa forma de abordar a escrita. Confesaron Dolores e Pedro que non comezaban »a escribir a primeira liña até que non tiñan a historia enteira», mentres que para Domingo é preciso «o estímulo do descoñecido«, xa que para el «a literatura é unha tarefa de heroes derrotados, mais dispostos a dar a batalla o día seguinte».

Villar confesou que no proceso de escrita procuraba «buscar na lectura en alta voz unha sonoridade que me convenza; durante a escrita non quero soñar con outra cousa que me faga tremer por dentro, que me emocione, xa que se non está emocionado é moi difícil emocionar». «Para min, como para Paul Auster, as razóns da escrita son máis musicais ca literarias», afirmou o autor d’ A praia dos afogados. Pola súa banda, Redondo confesou que escoitaba o seu orixinal lido pola voz do programa do ordenador, «está voz dun robot, coma a dun GPS, permíteme comprobar o ritmo do texto e a a corrección da puntuación.».

Os tres autores contrastaron o valor das localizacións nas súas novelas. Mentres que para Feijoo a paisaxe é unha ferramenta para enganchar ao lector, para Redondo constitúe un espazo no corazón, mentres que para Villar a localización debe ser emocional e suxerente para o propio autor. Coinicidiron todos os tres na idea do carácter mestizo do xénero negro, que para Dolores é o que «mellor fusiona con outros» e para Domingo ten «carácter de novela social, un caixón de sastre onde entran moitas cousas», mentres que para Pedro «é un medio para entreter ao lector dende a primeira liña.»

Onte 1236: «Timbuktu»

/en , , , , , , /por

30156_timbuktu-cartel-peliculaAbderrahmane Sissako quixo con Timbuktu ofrecer unha película con clara intencionalidade política, realizar un alegato contra o integrismo yidahista nos países subsaharianos. Xaora, conseguiu tamén un cadro visual de beleza conmovedora sobre a conquista da dignidade e o respecto das persoas.

Ambientada en Tombouctou, na lingua koyra, Timbuktu, a mítica cidade dourada do deserto, declarada patrimonio da humanidade, situada hoxe na república de Mali, a película do director mauritano pretende alertar sobre os perigos do integrismo islamista e o disparate que supón a imposición violenta e hipócrita da sharía que prohibe fumar, escoitar música ou xogar ao fútbol e recluír ás mulleres detrás do velo e das luvas.

Abofé que Sissako o consigue enfiando con sutileza unha historia principal, a da familia do pegureiro Kidane, con outras moi breves, mais dun grande impacto emotivo. Eis as escenas memorables dos futbolistas danzaríns sen pelota, a da meiga fouta ruando e desafiando as prohibicións, a da muller que nega o casamento da súa filla ou a dos rapaces reunidos e castigados a latigazos por cantar a estirpe da súa terra: «Esta é a miña terra, Timbuktu «Maliba» / a terra do amor / a terra do afecto / a terra da dignidade / está é a miña nación…»

No entanto, a cerna do filme está no devir do pegureiro tranquilo, alleo na súa jaima ás andanzas dos fanáticos, confiado no acougo da música e o amor da familia, que de súbito, por mor dunha acción fortuíta (esas coincidencias azarosas que moven as historias, das que tanto fala Paul Auster) vese obrigado a enfrontarse á irracionalidade dos yidahistas. Na dignidade do comportamento de Kidane e na afouteza resistente do motorista repartidor de auga reside certa mensaxe de esperanza da película.

Ademais, a forza da música de Fatoumata Diawara and Amine Bouhafa, que impregna de melancolía unha das cidades máis vibrantes do continente africano, e o coidado de todo o cadro visual, cunha atención á composición da paisaxe, fan aínda máis engaiolante esta traxedia política, non exenta de sutil ironía. Recoméndoa.