A desfeita de Sesma

Imaxinabamos que na súa cuarta tempada Claudio Giráldez sería capaz de superar o meigallo do partido inaugural, que dobrega adoito ao Celta, incapaz de gañar, sexa cal fose o rival, nas súas estreas en Balaídos. E o que é a súa primeira consecuencia: darlle o primeiro desgusto a un celtismo sempre prudente coas vitorias como atento á esperanza do ano que ven, como a cantou A Roda na súa foliada do Celta: «sempre andan dicindo que o ano que ven e chega outro ano e pasa tamén».

Pois despois do que vimos no serán do xoves, tampouco Claudio foi capaz de evitar o meigallo e iniciar a 26/27 cun triunfo na nova alfombra de Balaídos, castigada polo chuvascada. Durante a primeira parte o Celta cumpriu o obxectivo do plan de partido, pero na segunda deuse un trompazo de coidado. Fracaso deportivo que non se pode xustificar pola falta de preparación na pretempada, ausencia de fichaxes, que non é momento de valorar, nin sequera polo estado do terreo de xogo, mudado en tempo récord pola coidadora do xardín celeste, o que merece todas as beizóns. O certo é que o Celta fixo unha segunda parte patética que arruinou outro inicio de liga.

Abondaron dúas xogadas pouco afortunadas en apenas doce minutos para estragar un partido que comezara de marabilla cun gol de Aspas dos seus, de alta escola e fermosa factura, eliminando rivais e xutando raso ao pao máis longo, onde o gardameta non pode chegar. Cun tanto para non esquecer, o Merlín de Moaña reivindicábase no inicio en Balaídos da que será a súa derradeira tempada, na que non renuncia a saír no once de gala, asumindo a responsabilidade da capitanía e de formar parte da tripleta atacante con Pablo e Williot, renovada con respecto á que xogou en Mestalla.

No entanto foron poucas as outras novidades de Claudio, coa excepción da incorporación de Moriba e a ausencia de Carreira, o que deixou as bandas para os nosos Javis, Galán e Rueda, que por desgraza non tiveron a súa mellor tarde. Nin o estremeño, a quen sinalaron penalti nunha man aparentemente fortuíta, ademais de non entenderse para nada coa complexa sintaxe de Williot, nin o malagueño, tampouco estivo para botar foguetes, pouco participativo no xogo, algo atrevido na circulación do balón, mais incapaz de sincronizar a súa carreira coa de Pablo Durán, imprecisións que semellan comprensibles pensando no teatriño que a pasada semana se formou co seu traspaso ao Nottingham.

Por ventura, no inicio da primeira parte, Miguel Román facilitou coa súa batuta invisible que todo fluíse, a pesar de que polas bandas o xogo celeste non rulaba. Outro cantar ben distinto foi cando no 51´, a comezos da reanudación, o Celta quedou en inferioridade, tras a expulsión de Marcos Alonso, o valadar celeste que non chegou como e cando debera a un balón dividido que xogaba a Iker Muñoz. Unha entrada fea, mais nada doutro xoves, que o VAR, moi severo co Celta, que até entón apenas fixera dúas faltas, por máis dunha ducia do Osasuna, aconsellou a Sesma López que mudase o cartón amarelo por outro vermello, tal como fixo. E nesa decisión arbitral naufragou o Celta, que tardou doce minutos en irse a pique.

Mentres Starfelt substituía a Iago, coa intención de darlle consistencia a medula, o primeiro balón que os navarros chimparon a área serviu para que Kike Baraja empatase, gañándolle a posición a Rueda. Unha calamidade, a que dez minutos despois contribuíu Galán coa súa man involuntaria, que Sesma non dubidou en asubiar como claro penalti. Budimir nesta ocasión non errou e colocou aos rojillos por diante.

Faltaban 25 minutos e Claudio foi metendo no campo todo o que dispoñía. Carreira mellorou cento por cento o compromiso e a fiabilidade de Galán; Jones entrou mellor ca Rueda e Jutglá abriu o espazo de creatividade que Durán non intentara. Mais xa era tarde para arranxar a desfeita de Sesma López que no 8´ do tempo engadido deu un recital de indecisión cando concedeu e anulou un gol do Osasuna. O Celta foi vencido por dúas decisións arbitrais moi polémicas e interpretables, o que é lexítimo e inevitable na competición, mais que tamén abre o debate sobre a equidade destas decisións cando resultan tan determinantes para o resultado.

Con todo, estes tres puntos perdidos constituirán un maior acicate para o partido do domingo co Athletic que na terceira xornada xa chega tan necesitado coma o Celta. Xaora esta tempada o Celta xoga con dous cadros, e se nos doe o de Claudio, tamén podemos gozar coa fortuna do de Fredi, como sucedeu fronte o Andorra. E, se non abondase, estimulante foi o sorteo de Europa League, que nos levará a xogar contra grandes como o Celtic en Glasgow, un partido para a historia do celtismo, ou recibir outra vez á Juventus, lembrando aquel catro cero histórico de 2000. Marabillas para o celtismo que nesta tempada non daremos feito con tantas emocións!