Volver

Onte fomos a ver Volver. Ten razón Martín Pawley, Almodóvar non asume riscos ningúns, firmando unha película de narración impecable e visualmente fermosa (Penélope, ao xeito dunha nova Sofía Loren, enche a pantalla toda nunha interpretación que a reivindica como unha das grandes) sobre a cultura da morte, a familia e a lealtade e a solidariedade entre tres xeracións de mulleres humildes. Semella que desta volta o manchego con esta traxicomedia quixo asegurar (o éxito de público é máis que previsible), evitando as densidades temáticas doutras entregas anteriores, apoiándose na interpretación dun reparto solvente sobre un guión, que a metade da película xa se fai previsible. Con todo, a película entretén e, nalgunhas poucas escenas, chega a emocionar (o tango, interpretado por Estrella Morente é memorable).

O "Oliver Twist" de Polanski

Nunha primeira ollada pode parecer que moi pouco do selo do rabudo Polanski atopamos no seu remake de Oliver Twist. Formalmente maxistral, a narración cinematográfica flúe fiel co texto da novela, ao ritmo marcado por unha fermosa banda sonora e unha ambientación decimonónica moi coidada, deixando só un oquiño final para unha homenaxe polanskiana á ambivalencia moral de Fagin, o mestre dos ladronciños. Porén, o mestre da dor deixa subterránea a súa pegada na aparentemente intrascendente exposición dos padecementos infantís como parte da condición humana e da súa maduración e perda da inocencia (algo moi dickensiano), fuxindo á mantenta do sentimentalismo de bos e malos doutras versións. A crueza arrepiante da xungla urbana londiniense (paradoxicamente unha homenaxe a Praga), amosada en detalles insignificantes, serve para expresar con frialdade a brutalidade da vida coa que aínda hoxe se enfrontan con escasa esperanza milleiros de rapaces das rúas do mundo. Eis, nese escaso doutrinarismo moral da versión de Polanski é onde atopei esas migallas de infinita humanidade que deitan todos os textos do meu admirado Charles Dickens. Creo que Polanski, a pesar do xélido desta mirada, sae ben parado da ousadía de reconstruír tan complexa narración deste mestre indiscutible do corazón humano.

Broken Flowers (Flores rotas)

Onte, despois dunha longa paseata pola Castellana e de xantar nun restaurante hindú (El séptimo cielo), fomos ver Broken Flowers (Flores rotas) en versión orixinal, obrigado pawley pola magnífica recomendación. Gustounos. Este é un exercicio soberbio de narración sutil e minimalista que amodiño vai prendendo no espectador con enorme profundidade ata deixalo rendido. Tras a a aparencia de comedia, Jim Jarmusch ofrece un drama sobre a fasquía actual da soidade e sobre a interrelacións das persoas entre elas e co mundo. O director independente norteamericano non ofrece certezas nin consellos morais. “O pasado foise, o futuro non está aquí e non o podo controlar, así que supoño que o hoxe é o único que existe”, afirma Don (o protagonista interpretado de forma maxistral por Bill Murray, que enche coa súa presenza imponente e a súa mirada de irónica tristeza toda a pantalla), ao remate dunha obra que queda aberta para a reflexión do espectador. Ese chisco de amargura agradécese no cinema de hoxe, xeralmente tan complaciente como insubstancioso. Recoméndoa.

Recordo de Chano Piñeiro

No artigo da semana recordo o papel de Chano Piñeiro, falecido prematuramente hai dez anos, no desenvolvemento do actual sector audiovisual galego.

As curtametraxes

Pasei a tarde baixando e vendo as curtametraxes. Vaia traballón!!! Quedei abraiado polo esforzo e pola calidade media da maioría. Emocioneime, rin, anoxeime, tomei notas: “a maldita memoria é coma ter un ourizo na cabeza”. Beizóns para os promotores, poucas veces foron tan merecidas.

Sobre "Heroína"


Heroína

A semana pasada recomendaba Heroína; onte publiquei un artigo sobre a película. Non vexo outros comentarios en galego por ningures? A verdade é que xa sei que non é Os luns ao sol, mais non merece tanto silencio. María Bouzas e Carlos Blanco están fenomenal. Só por ver a súa interpretación e gozar coa canción de Antonio Vega arrolando sobre a ría, paga a pena ir vela.

Heroína


Heroína

Gustoume, aínda que saín do cine case noqueado. Herrero non proporciona tregua para complacencia ningunha (nin sequera coa canción de Antonio Vega), a pesar de que a realidade foi moito máis crúa ca ficción reconstruída. Un drama con esperanza e moita coraxe.

Con Cuerda


A lingua das bolboretas

Onte á noite coñecín a Cuerda. Foi un dos presentadores do libro de Antón en Auria. O cineasta rendeu un tributo á educación como transmisora de talante crítico (mágoa o abuso desta palabra) e da capacidade de análise da realidade social. Pareceume un tipo ben simpático e moi bo narrador oral. Enunciou un discurso aceirado contra a civilización do espectáculo e da percusión: “se non fas ruído ninguén che atende nesta sociedade maceirada polo poder”. Cuerda prefire a harmonía das melodías de Alejandro.