Carencias do Celta

Tras a extraordinaria proeza do pasado xoves en Lyon, onde o Celta xogou un partido memorable de fútbol de precisión e dominio, na tarde de onte, tras poñerse por diante con tres goles, fixo unha lamentable segunda parte onde un equipo de xogo irrecoñecible recibiu catro goles dun Alavés que, con Quique Sánchez Flores aínda non coñecía a vitoria, levando os tres puntos, probablemente, de forma inesperada para os propios babazorros. A típica celtada que, por coñecida, non deixa de ser dolorosa: cando queda prendido no corno da lúa, soñando con acadar os maiores logros (neste caso volver a xogar unha semifinal europea), o que enche de fachenda e ledicia ao celtismo, a seguir o Celta renuncia ao seu xogo ordenado e combinado en campo contrario e durante a segunda parte recibe unha goleada, que avergonza ao celtismo e desincha calquera tipo de entusiasmo. Gozar do mel e sufrir coa fel en apenas catro días; recoñecer a ledicia e a tristura nos rostros dos celtistas; escoitar o entusiasmo e a decepción nas declaracións dos xogadores… Unha proeza e unha desfeita en apenas catro días nos que Vigo, ás portas da Reconquista.
Asumir con paciencia esas celtadas, esas fraxilidades inesperadas do xogo e dos resultados, esa mudanza dos ventos que pasan de ser propicios e ventureiros a ameazadores e perigosos está no ADN dos seguidores do Celta. Xa que o celtismo, ademais da paixón por unha cores é, tamén, unha forma de instalarse no mundo indemne á desesperanza. Celtismo é enfrontarse a vida cun escepticismo optimista que axuda a encarar con afouteza as maiores dificultades e a gozar do entusiasmo, das ledicias e dos logros con prudencia. Xa o diferenciou C. Tangana na «Oliveira dos cen anos» de forma acertadísima: «na ledicia son celeste, celtista no padecer». E así sucedeu no partido co Alavés onde entramos no estadio felices polo logro europeo, estivemos clasificados en quinta posición (de Champions League) e saímos afoutos celtistas lamentando a vergonzosa segunda parte onde a nosa defensa non deu unha a dereitas, Radu (que semellaba lesionado) recibiu a maior goleada da tempada e nin sequera acadamos o empate que certificaría a permanencia matemática. Un severo correctivo, todo un baño de realidade, que no marco de numerosas lesións e sancións enfronta ao equipo diante do espello a recoñecer as súas carencias.
Nun partido que comezou de marabilla cunha exhibición de Ferrán Jutglá, que en media hora marcou dous goles memorables, o primeiro no 19’, aproveitando un servizo en profundidade precioso de Javi Rodríguez, o outro extraordinario caneando e superando a non sei cantos rivais ao xeito de Maradona, ademais de asistir ao que meteu Hugo Álvarez sobre o pao longo, é inevitable lembrar o que a este Celta de Claudio Giráldez xa lle sucedeu a finais de novembro en Ludogorets. Localidade búlgara onde perdeu 3-2, nun partido para esquecer que, porén, serviu de revulsivo, de punto de inflexión para logo reiniciar unha traxectoria satisfactoria que o levou á clasificación de dezaseisavos, logo de oitavos e a de recente de cuartos. Unha derrota nacida polo exceso de confianza durante o tempo engadido da primeira sesión, na que nunha xogada nacida de forma intranscendente, Toni Martínez rematou un centro lateral e abriu as costuras á defensa viguesa na súa primeira cantada.
Por desgraza, a cousa foi a moito peor, tras o descanso, cando un erro tremendo de Carlos Domínguez permitiu no 50’ que os visitantes metesen o segundo. Dous minutos despois dirimiuse a clave do encontro ao serlle anulado un gol a Javi Rodríguez, incisivo e intenso, que roubou ao defensa babazorro, o que o colexiado e o VAR consideraron falta, o que parece foi máis un lance do xogo. Co marcador 3-2 e a defensa celeste feita un flan, onde Aidoo, Domínguez e Álvaro tiveron todos os tres unha tarde moi desafortunada, Claudio ordenou a Radu que sacase sempre en longo. Un erro tremendo que deixou o balón nos pés de Denís Suárez. E cun Celta que non xogaba nada máis que atopar un balón aéreo de Durán ou Jutglá, os goles visitantes chegaron inevitablemente, case sen oposición por parte viguesa. De pouco serviron os trocos, coa excepción das subidas de Carreira que armou a súa sociedade con Hugo Álvarez por onde chegou algunha oportunidade para nivelar o marcador. Desta volta, non funcionaron as rotacións de Claudio, tanto na medula da defensa como na ausencia dun mediocentro defensivo, que canto menos puidese inserirse entre os centrais. Como foi pouco acertado por parte do míster concederlle tanto balón aos visitantes, que con posesión e paciencia foron castigando aos defensas celestes, abrindo camiño para que todos os seus goles fosen de xogadas combinadas.
É innegable que esta derrota chafou estes días celestes felices, porén debe ser asumida con autocrítica polo cadro técnico, xa que pon en evidencia as serias carencias da segunda unidade de centrais, que onte quedaron moi lonxe da seguridade dos ausentes, Starfeldt e Marcos Alonso, como de Moriba e Vecino, medios en labores de contención.
Publicado en Faro de Vigo: 23/03/2026