Noite de dioivo
Nunca esquecerei aqueles partidos heroicos do Celta da miña infancia co Lagares case desbordado, a piques de facer desaparecer o terreo de xogo, convertido nunha lameira, tamén se pode dicir barral, bulleiro ou lamazal, que son palabras nosas bonitas para referirse a un terreo que acumula auga e no que se forma lama. Hai unha foto de Magar espectacular na que Balaídos parece unha enorme piscina onde os xogadores se enfouzaban de lama de pés á cabeza. Meu pai dicíanos que se chovía moito e o terreo quedaba brando, o Celta tiña vantaxe porque estaba máis afeito a xogar no barro que os equipos visitantes. Claro estaba que sempre que non fora o Coruña ou un vasco, como o Indautxu ou Barakaldo, ou un asturiano, como o Langreo, onde tamén chovía a deus dar. Dende entón, acuñei o prexuízo de que a aparición da choiva constituía para o Celta unha vantaxe competitiva, xa que sobre o bulleiro os nosos, sobre todo se eran promesas da canteira, tiñan máis habilidade para desenvolverse. Aquela lameira desapareceu de Balaídos e dioive ou orballe o terreo de xogo é unha alfombra espectacular, resistente a alertas e galernas de vento e choiva.
Na noite do venres entrei no estadio confiado, xa que non fallara a predición meteorolóxica e, como escribira o poeta Manuel Antonio pola tarde «aferraran en Vigo unha vela de chuvascos». Nada podía saír mal con tanta choiva a prol dos celestes. Certo que o Osasuna sería un rival difícil e incómodo, pero asequible, a quen xa gañaramos a comezos de outubro no Sadar por 2-3, a primeira vitoria da liga, con dous goles de Jutglá (os que leva dende entón o dianteiro catalán) e o da vitoria de Pablo Durán, cando faltaban tres minutos. Todo aventuraba que podiamos dar un chimpo gozoso á quinta praza, superar ao Espanyol e case liquidar a permanencia con quince partidos por diante. A pesar destas circunstancias favorables, ás que se engadiu un dioivo e unha ventolada que case non cesou nas dúas horas de encontro, o Celta de Giráldez fracasou, perdeu 1-2. Pregunteime se non sería esta derrota un episodio do molesto mal de altura, que o inmobiliza cando ten unha oportunidade de acceder a posicións de privilexio? Doenza que xa padecera Giráldez a pasada tempada e da que saíu tras un baixón de resultados, que agardamos non se repita nesta.
Claudio sorprende cada vez menos coas súas rotacións. En liga conserva unha estrutura fixa da metade do cadro e varía a outra, xogando cos trocos a partir da hora de partido. Son intocables o porteiro, os tres centrais (Rodríguez, Starfelt, Alonso), os dous medios (Moriba e Román) e o dianteiro (Iglesias), mentres rota aos catro acompañantes nas dúas bandas, en función das necesidades. Un once de gala ao que se incorporou Fer López, chamado a quedar na estrutura fixa, o mellor dos trinta e dous participantes baixo o dioivo, un xogador capaz de mellorar cada xogada na que participa, asistir, rematar e pelexar, que nos meses pasados en Inglaterra adquiriu xerarquía, confianza e músculo. Un once que fixo unha boa primeira hora, na que puideron marcar Javi Rodríguez aos cinco minutos cun xute dentro da área e en dúas ocasións Hugo Álvarez, que volvía ao equipo para esquecer a marcha de Bryan Zaragoza, polo que, por certo, ninguén piou. As intervencións do porteiro salvaron aos visitantes de tres goles feitos. No 35’ marcou Budimir. O experimentado dianteiro croata foi capaz de adiantarse a Starfelt e aproveitar un centro lateral de Raúl Moro. O Osasuna fíxose entón co control do partido e puido meter un segundo aproveitando a velocidade de Víctor Muñoz. O partido reviróuselles aos de Giráldez.
Iniciada a segunda parte, Borja Iglesias, até entón impreciso, igualou de penalti, despois de agardar case catro minutos o chequeo do VAR, mentres os xogadores quedaban fríos baixo o dioivo. Claudio mudou as bandas pasada a hora. Williot afiou o xogo con dúas entradas en caneo, finalizadas con xute raso que foron interceptadas in extremis por Herrera, o excelente gardameta «rojillo». Mais como sucedera na primeira, foron os navarros os que aproveitaron outra xogada illada, un balón cruzado na área local que nin Marcos Alonso nin Radu foron capaces de atallar, o que aproveitou Raúl García no 79’ para marcar o segundo tanto, que sería o da vitoria. A entrada de Aspas, El Abdellaoui e Jutglá non abondaron para empatar, mesmo contando cun engadido de oito minutos, no que os de Giráldez careceron da enerxía doutras remontadas. E tampouco tiveron da man a deusa Fortuna, que ben puido botarlle un cabo a Starfelt cando a súa cabezada non atopou marco no derradeiro minuto. Non foi a do dioivo noite propicia para os célticos. A derrota foi aceptada con silencio e un chisco de decepción pola bancada, consciente de que aparecera a temible síndrome do mal de altura. Un paso atrás, que agardamos preceda a outro adiante, espreguizando a esperanza de continuar unha excelente tempada.
Publicado en Faro de Vigo: 08/02/2026
