Anoxoume que un grupo de ultras celestes recibise a paos a seareiros do Olympique Lyonnais o que, queirámolo ou non, lixa a imaxe de todo o celtismo, sempre pacífico até o lirismo, como a do propio club que tras a extraordinaria iniciativa da procura da camiseta de Madonna nunha semana gañara prestixio e boa reputación en todo o planeta. E o caso é que ademais de non existir razón ningunha para arruinar escaparates e darlle unha malleira a calquera, sexa foráneo ou membro da comunidade, a violencia destes idiotas constitúe un risco engadido para os tres mil celtistas que a vindeira semana viaxan a Lyon a apoiar ao Celta en lance tan decisivo. Visita a unha cidade moi interesante, no seu día capital da Galia romana, unha das principais prazas gastronómicas francesas, coas que Vigo ten algunhas afinidades económicas e culturais que nestes oitavos de final da Europa League deberían coñecerse.

Cidade literaria coma Vigo, Lyon aparece como Lugdunum na quinta entrega das aventuras de Asterix, A volta a Galia (1965), ademais de ser a localidade onde naceu o aviador e escritor Antoine de Saint- Exupéry, que lle dá nome ao seu aeroporto e a quen se lembra nunha escultura na praza de Bellecour xunto ao seu personaxe principal, o principiño. Coma Verne ten en Nantes o seu berce, Saint-Exupéry o ten en Lyon, onde está moi presente O principiño, novela publicada o 6 de abril de 1943, traducida a centos de linguas, tamén ao galego, por Carlos Casares (Galaxia 1972), que recolle a extraordinaria conversa que manteñen no deserto do Sahara un aviador e un rapaciño chegado doutro planeta no que abordan os temas máis universais da natureza humana, como o amor e a amizade.

Na noite do xoves, no estadio de Balaídos estivo presente aquela de tantas frases memorables d’ O principiño de «fai da túa vida un soño e do teu soño unha realidade», asumida tanto polo celtismo na bancada como polo once de gala, con escasas novidades, implicados en non renunciar aos maiores logros nesta competición europea. Con esa intención, Claudio propuxo un plan de partido esixente, semellante ao ensaiado co Real Madrid, cunha fórmula tan sinxela como arriscada, defenderse con orde e intensidade en campo propio, para saír en velocidade (para iso estaban Williot e Rueda) cando se recuperase. Espírito exuperiano de procurar o soño compartido polos visitantes que, é de xustiza recoñecer, foron superiores aos nosos nas diversas facetas do xogo durante case todo o tempo, facéndose cargo da pelota e arrecunchando ao Celta sobre Radu, obrigado a defenderse con orde e paciencia meduliana.

Abondaron vinte e cinco minutos para que a estratexia xiraldina  de resistir e correr tivese a súa recompensa. Foi unha preciosa xogada coral nacida da recuperación de Rueda sobre a liña da área propia, que Vecino recolleu e conduciu en diagonal de forma moi brillante, superando as liñas francesas. O charrúa, que substituía a Miguel Román, infelizmente lesioando, serviu a Williot, o noso principiño sueco, que pola banda superou ao seu marcador co seu característico caneo de cadeira e asistiu a Rueda, que iniciara a transición e aparecía polo centro, tras unha carreira endemoñada. O malagueño, xeneroso no esforzo, coouse entre os dous defensores na área pequena e marcou a pracer coma se a porta estivese baleira. Un gol coral, marabilloso na concepción e mellor aínda na execución que respondía a outra das frases máis famosas do principiño, «o que fai bonito o deserto é que nalgunha parte se agocha un pozo».

O Celta co marcador por diante sufriu unha lamentable actuación do colexiado belga Erik Lambrechts que condicionou o desenvolvemento do encontro e da propia eliminatoria. Así, tras medio minuto de inexplicable espera, probablemente axudado polo VAR, sacou tarxeta vermella a Borja Iglesias, nun erro de protocolo arbitral inadmisible nunha competición desta categoría. Co Celta en inferioridade, e con case toda a segunda parte por diante, o relato do partido xirou para converterse na crónica do asedio lionés á porta de Radu e da extraordinaria resistencia dos de Xiráldez, que xestionaron a situación con admirable capacidade competitiva ser darse nunca por vencidos. Resistencia meduliana que explica outra frase do principiño: «o tempo que perdiches con ela é o que fai a túa rosa tan importante».

Mágoa que faltando apenas tres minutos, Radu cometese o seu único erro, noutra noite con varias paradas memorables, coándoselle entre as mans un xute inocente de Endrik dende fóra da área. Co empate e o engadido de seis minutos, o Celta pechou as liñas todo o que puido protexendo o empate tan heroico como valioso. A eliminatoria quedou así aberta, o que constitúe unha esperanza que pode ser explicada con outra frase do principiño: «o home descóbrese cando se mide cun obstáculo».

Os desafíos da viaxe a Lyon do vindeiro xoves amosarán a verdadeira fortaleza do cadro de Giráldez e valor dese celtismo mobilizado e comprometido de forma extraordinaria con este proxecto. O Celta mantén intactas as súas esperanzas de superar a eliminatoria. Os celtistas acreditamos noutra das sentencias máis famosas do libro fermosísimo do lionés Saint-Exupéry: «Soamente se ve ben co corazón. O esencial é invisible para os ollos».

Publicado en Faro de Vigo: 14/03/26