Está vendo o arquivo da categoría » manuel_maría

Gastarei o meu corpo nos camiños
até ser po, seixo e silveira

Manuel María

Poema de hoxe 162: «Gastarei o meu corpo nos camiños» de Manuel María

O noso país sigue a durmir
debaixo dun mantelo
de escurísima brétema.

Manuel María, Aldraxe contra a xistra (Edicións Roi Xordo, 1973)

Poema de hoxe 147: “Aldraxe contra a xistra” de Manuel María

Nós somos un pobo
que podemos falar e entendernos
coas nubes, coas fragas, cos camiños,
co mar, cos ventos, coas fontes
e dialogar cos vivos e cos mortos.
Por iso a nosa patria
non é soio un anceio
é esta terra real na que soñamos.

Manuel María, Brétemas do muiñeiro e poema da néboa aferrollada (1980)

Poema de hoxe 146: “No outono o mundo” de Manuel María

Que palabra purísima
poderei crear pra nomeala?
Que palabra ou silencio
pra dicir con xusteza
o seu tremor de lúcida alborada?

Manuel María, Os lonxes do solpor (1993, 2012)

Poema de hoxe 145: “Esta brisa máxica” de Manuel María

Un verso nunca vale
o que vale o chío dun paxaro,
nin ten a forza dun río
ou o poder arrepiante dunha bala.
Pero eu sigo fidel, encadeado
á música amorosa das palabras.

Manuel María, Remol (1970)

Poema de hoxe 144: «Sei o que vale un verso» de Manuel María