Está vendo o arquivo da categoría » josé_ángel_valente

Alongarme somente foi o xeito de ficar para sempre

José Angel Valente, Cantigas de alén (Ediciós do Castro, 1981)

Poema de hoxe 150: «Cantigas de alén» de José Ángel Valente

CartelBaseAELGDia-de-RosaliaDeCastro2016-150_001Foise no vento

volveu no aire.

José Ángel Valente, Homenaxe a Rosalía de Castro (1968)

Poema de hoxe 60: «A Poesía» de José Ángel Valente

e digo estas palabras no límite:

non hai adolescentes que nos salven

Luz Pozo Garza, Homenaxe a José Ángel Valente (2001)

Poema de hoxe 36: Luz Pozo Garza

Onte 1490: Acabou o conto

bretemas —  2 de Novembro de 2015 — 2 Comentarios

pacto_de_mazarelosNon foi sorpresa ningunha. Acabou o conto da candidatura unitaria galega. Tras o pacto de Mazarelos, o acordo electoral de AGE e Podemos do pasado 2 de outubro, o proceso de unidade popular galega foi apenas a teatralización dun acordo imposible. Gañaron os seitarismos de sempre, iso si, agora utilizando luvas brancas e linguaxe renovada pola facultade de políticas. Xaora, sexa como cadaquén quera vestilo, un fracaso sen paliativos, unha oportunidade histórica estragada froito da subpolítica miope dos que hoxe dirixen os partidos nacionalistas e da esquerda anticapitalista en Galicia.

O mestre Xabier DoCampo, un dos parteiros do proceso de unión, chiaba onte unha frase de José Ángel Valente que pode axudar a entender a orixe do fracaso: «Lo peor es creer que se tiene razón por haberla tenido». Aínda que tamén lle acae á xustificación do caso volver ás páxinas de Camus sobre o mito de Sísifo, esa metáfora do esforzo inútil e incesante do nacionalismo galego empurrando, durante cinco décadas, unha pedra xigante outeiro arriba para despois deixala rodar. E volver subila para volver deixala rodar. E volver empurrar…

Agardo que polo menos unha nova xeración releve a clase política que foi incapaz de entender os sintagmas de unión e entusiasmo que reclamabamos os cidadáns. Desexo a mellor sorte a aquelas persoas que xenerosamente participarán como candidatas ou voluntarias na batalla fratricida do 20D entre as dúas candidaturas, condenadas a obter, no mellor dos casos, un éxito cativo. Para min acabou o conto da unidade. Regreso aos meus afáns, que xa me abonda.